Tuchelning strategiyasi: Angliya futbolchilarining noroziligi
Atlanta tunida Anthony Gordonning goli bilan hisob ochilganda, hammasi boshqacha bo‘lishi mumkin edi. Angliya oldinda, jamoa ruhi baland, Argentina larzaga tushgandek. Ammo so‘nggi daqiqalarda maydonda bo‘lib o‘tganlar Tomas Tuchelning o‘yin boshqaruvi haqida keskin savollarni ko‘tardi — va u savollarni Gary Lineker, Wayne Rooney, Joe Hart, hatto Thomas Muller bilan Iker Casillas berib chiqdi.
“Bu mutlaqo mantiqsiz edi”
Gary Lineker o‘z fikrini yashirmadi. U “The Rest is Football” podkastida Tuchelning almashinuvlarini eslab, ovozini tiya olmadi. Gordonning golidan keyin Angliya orqaga chekinib, bosimni o‘z jarima maydoniga tortib oldi. Hujumkor o‘yinchilar yechib olinib, tizim besh himoyachiga o‘tdi. Past blok. Aynan Messi va uning atrofidagi yulduzlar eng yaxshi ko‘radigan vaziyat.
Lineker buni hazm qila olmadi: Angliya hisobda oldinda, raqib esa dunyo futbolining eng buyuk futbolchisiga tayanayotgan paytda, ularning o‘ziga o‘zi shunday imkoniyat berishi uni hayratga soldi. U Messi bilan ishlash rejasini “tushunib bo‘lmas” deb atadi: unga yaqin o‘ynash o‘rniga, argentinalik yulduzga ketma-ket, bemalol uzatmalar yo‘llashga imkon berildi, u esa to‘pni birin-ketin jarima maydoni atrofiga yog‘dirdi.
Lineker uchun bu nafaqat ehtiyotkorlik, balki ochiqchasiga salbiy qaror edi. Studiyada o‘tirganlarning hammasi, uning aytishicha, bir xil savolni berib o‘tirgan: nega Angliya o‘zi qurgan ustunlikni o‘zi buzmoqda?
Rooney: “Bu qarorlar bizni kechasi yutqazdi”
Wayne Rooney ham ortda qolmadi. Uningcha, murabbiyning chet chizig‘idagi qo‘rqoqligi maydondagi futbolchilarning ishonchini so‘ndirib yubordi. Manchester United afsonasi ayniqsa Angliyaning ustunlikni qo‘lga kiritgach, raqibni siqib turgan paytda, bosimni birdan bo‘shashtirib yuborganiga to‘xtaldi.
Rooney fikricha, 1:0 hisobida oldinga chiqqan hujumkor futbolchi murabbiydan jasorat kutadi: ikkinchi golni izlash, raqibni bo‘g‘ib qo‘yish, o‘yinni yopish. Buning o‘rniga u maydonda boshqa manzarani ko‘rdi — almashinuvlar jamoani ortga surdi, to‘p raqibga topshirildi, Angliya esa o‘z jarima maydoni atrofida qamalib qoldi.
Rooney buni “vahima” deb atadi. Unga ko‘ra, futbolchilar bir mahal: “Endi shuncha vaqt orqaga tortilib o‘tirarmizmi? Bunga qanday chidaymiz?” degan o‘yga tushadi. Natija esa kutilgan: bu darajadagi texnika va ijodga ega futbolchilarga jarima maydoning atrofida bu qadar ko‘p to‘p berilsa, oxiri baribir gol bo‘ladi.
Eski odatlar, yangi murabbiy
Mag‘lubiyat shakli tabiiy ravishda Gareth Southgate davri bilan qiyoslarni qayta tiriltirdi. O‘yin davomida sobiq darvozabon Joe Hart ham aynan shunga urg‘u berdi: ism o‘zgardi, ammo katta lahzalardagi refleks — o‘sha-o‘sha.
Hart eslatdi: Southgate Angliya bilan yirik o‘yinlarda hisobda oldinda bo‘lganda, jamoani haddan tashqari yopib qo‘ygani uchun ko‘p tanqid eshitgan. Hartning ko‘rganlari bo‘yicha, Atlanta kechasi bundan farq qilmadi. Tuchel ham, maqtovlar va yuqori obro‘siga qaramay, ustunlikni qo‘lga kiritishi bilan birga jamoasiga “yetar, endi zarba bermaymiz” degan ishora yuborgandek bo‘ldi.
Hart bu qarorni murabbiyning o‘z jamoasiga bo‘lgan ishonchi sinib tushgani bilan bog‘ladi: u Angliya Argentina ustiga yana zarba bera olishiga ishonmagan, deb hisoblaydi. Natijada raqibga nafas olish, o‘yinga qaytish, ritmni o‘zgartirish uchun eshik ochildi.
Tanqidlar chegaradan oshdi: Muller va Casillas ham hayratda
Bu bahs faqat inglizlar ichida qolmadi. Dastlabki taassurotlar bo‘yicha, Yevropa chempioni, Jahon chempioni bo‘lgan yulduzlar ham Angliyaning yondashuvini tushunmadi.
Thomas Muller o‘zining X’dagi videomurojaatida Angliyaning, ayniqsa oldinga chiqqandan keyingi o‘yin rejasiga hayron qolganini aytdi. Uni bir narsa bezovta qildi: Argentina singari jamoadan o‘yin tashabbusini olib qo‘yish o‘rniga, Angliya ularga qanotlardan bemalol, birin-ketin ideal uzatmalar qilish imkonini berdi. Raqibni cheklash o‘rniga, uni qulay holatga qo‘yib qo‘ydi.
Iker Casillas esa X’da yozgan so‘zlarida buni yanada keskinroq ifoda qildi. U Angliyaning gol urib, keyin orqaga o‘tirib olganini “qo‘rqoqlik” deb baholadi. Uningcha, jamoa deyarli jarima maydonini tark etmadi va Argentina uchun maydonni keng ochib berdi. Natija? Casillas uchun bu “mantiqiy oqibat” edi. U hatto Tuchel jamoasining harakatlarini “harakiri”ga qiyosladi — o‘zini o‘zi yo‘q qilishga teng bo‘lgan qarorlar zanjiri sifatida.
Atlanta kechasi bir narsani yana bir bor ko‘rsatdi: bu Angliya hali ham hisobni saqlash va o‘yinni yopish o‘rtasidagi nozik chiziqni topa olmayapti. Savol endi bitta: bu odat qachon o‘zgaradi — yoki yana bir avlod ham muhim lahzalarda orqaga chekinib, imkoniyatni qo‘ldan boy beradimi?
