Afrika qirg‘og‘idan Staffordshiregacha: James Lewisning og‘ir safar hikoyasi
Afrikadan Buyuk Britaniyaga to‘p “haydab” kelish. Qog‘ozda sarguzashtga o‘xshaydi, amalda esa jangga. James Lewis uchun bu jang nihoyat Angliya qirg‘og‘ida davom etmoqda.
U 1-may kuni Marokashning Marrakesh shahridan yo‘lga chiqdi. Maqsad – 2026 yilgi Jahon chempionati finali arafasida o‘z uyiga, Staffordshiredagi Rugeleyga, futbol to‘pini oyog‘idan uzmay yetib borish. Kecha kechqurun u nihoyat Doverga qo‘ndi. Ingliz tuprog‘i, tanish havo. Ammo tanasi va boshi ortda qolgan uch oyga yaqin sinov yukini hanuz ko‘tarib yuribdi.
Lewis bu safar orqali St Giles Hospice uchun jami 100 ming funt sterling yig‘ishni maqsad qilgan. Aynan shu muassasa 2011 yilda uning otasi Davidga oxirgi kunlarida g‘amxo‘rlik qilgan. Hozircha uning JustGiving sahifasida ko‘rinib turgan summa 49 ming funtdan oshgan. Yarim yo‘l. Ammo yo‘lning o‘zi qanchalik og‘ir bo‘ldi?
40 daraja issiq, yolg‘izlik va sinayotgan tana
“Oxirgi to‘rt hafta ruhiy attraksion bo‘ldi,” deydi u BBC WM bilan suhbatda. 40 darajali issiq, asfalt ustida yonayotgan oyoqlar, uzluksiz harakat. “Bu issiqlar meni butunlay o‘ldirdi,” deya tan oladi u.
U Afrikadan boshlashni xohlagan, chunki o‘zini haqiqiy chegaradan o‘tganini his qilishni istagan. Marokash – Buyuk Britaniyaga eng yaqin nuqta. Qog‘ozda mantiqiy qaror. Amalda esa, bu qaror uni jismonan ham, ruhiy jihatdan ham chekka chiziqqacha olib bordi.
“Tanam asta-sekin parchalanayotgandek. Birinchi haftadan boshlab shunday,” deydi u. Og‘riq esa yo‘lning faqat bir tomoni bo‘lgan. “Asl jang issiqqa qarshi, yolg‘izlikka qarshi, bosimga qarshi bo‘ldi. Bularning barchasi birga keladi.”
Uning so‘zlariga ko‘ra, eng og‘ir lahzalar haftalab davom etgan. “Rostini aytsam, hayotimdagi eng yomon davr bo‘ldi – bir hafta, ikki hafta davomida. Eng og‘iri – butunlay yolg‘izligim edi.”
Shunga qaramay, u Doverga yetib kelganida birinchi bo‘lib sezgani yengillik bo‘lgan. “Endi o‘z yurtim tuprog‘idaman, o‘zimni ancha, ancha yaxshi his qilyapman,” deydi u.
Doverdagi ko‘z yoshga yaqin lahza
Uzoq oylar davom etgan yolg‘izlikdan keyin ilk tanish yuz – alohida hikoya. Lewis aytishicha, Doverda uni do‘sti kutib olganida, hissiyotlar portlagan.
“U kelganida, men qariyb uch oyga yaqin yolg‘iz edim. Uni ko‘rganimda yig‘lab yuborishimga sal qoldi,” deydi u. Yo‘l davomida ko‘rgan manzaralari, bosib o‘tgan kilometrlar emas, balki inson ovozi va yonidagi odam unga eng katta zaruriyat bo‘lib chiqqan.
Shunga qaramay, u o‘zini ruhiy jihatdan sindirmaganini aytadi. “Men endi Buyuk Britaniyadaman, baxtliman, o‘zimni yaxshi his qilyapman,” deydi u. Ammo bu “yaxshi” so‘zi ortida uch oylik charchoq, yelkadagi maqsad og‘irligi va hali oldinda turgan yo‘l yotibdi.
Wembley rejasining qulashi
Uning dastlabki rejasi ramziy jihatdan juda kuchli edi: Wembley Stadium atrofidagi fan-zoneda Angliya terma jamoasining Jahon chempionati finalini tomosha qilish. To‘pni Afrika qirg‘og‘idan Angliya futbolining ramziy markazigacha olib kelish. Futbolchilarsiz ham, bu o‘zi bir hikoya bo‘lardi.
Ammo reja chippakka chiqdi. “Bunday joy yo‘q, Angliya finalda yo‘q,” deydi u achchiq kulgi bilan. Natijada yo‘nalish o‘zgardi – endi u Wembley emas, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Rugeleyga yo‘l oladi. Maqsad sahnadagi yorqin chiroqlar emas, balki uy eshigi va St Giles Hospice uchun yig‘iladigan har bir funt.
Otaga hurmat va boshqalarga yordam istagi
Bu safar ortida faqat shaxsiy rekord yoki sarguzasht istagi yotgani yo‘q. U uchun bu, avvalo, qarz va minnatdorlik masalasi.
Hospice haqida gapirar ekan, u bolaligiga qaytadi. “Men hali yosh yigit bo‘lganimda ular otamga qarashgan,” deydi Lewis. O‘sha kunlar xotirasi hali ham aniq. Shuning uchun ham u 100 ming funt yig‘ish maqsadidan voz kechmoqchi emas. “Shunday qilishni xohlaymanki, ular buni boshqa odamlarga ham qila olishsin.”
Hozircha yig‘ilgan summa 49 ming funtdan oshgan. “Bu juda zo‘r,” deya izohlaydi u. Lekin u biladi – bu hali yakun emas.
Oldinda yana to‘qqiz kunlik jang
Doverga yetib kelish bilan hikoya tugamadi. U Rugeleyga qaytishi uchun yana taxminan to‘qqiz kun yurishi kerak. To‘p yana oyoq ostida, yo‘l yana oldinda.
“Oldimda hali juda ko‘p ish turibdi,” deydi u. Bu gapda charchoq ham, qat’iyat ham bor. Tanasi og‘riyapti, lekin maqsad aniq. Otaning xotirasi, hospicening ishi, o‘ziga bergan so‘zi – bularning bari uni keyingi qadamga majbur qiladi.
Afrikadan boshlangan bu yo‘l endi Staffordshire yo‘llarida yakuniga yetadi. Savol esa shunday: u Rugeleyga kirib kelganida, bu to‘p faqat bir odamning g‘alabasini ifodalaydimi yoki butun bir jamiyatning mehr va xotiraga bo‘lgan hurmatini?
