Craig Gordon: Sinib Ketgan Boldan Jahon Chempionatigacha Bo‘lgan Yo‘l
Rory Loy uchun Craig Gordonning hikoyasi shunchaki chiroyli yakun emas. Bu – futbolchilik tanasi nechun yaratilganini, irodasi esa qanchaga chidashini ko‘rsatib bergan tirik dars.
To‘rt yil oldin Gordonning boldi ikki joyidan sinib ketganida, ko‘pchilik bu darvozabonning yuksak sahnadagi kunlari tugadi, deb o‘yladi. U esa bu jarohatdan keyin nafaqat qaytdi, balki yozgi mundialga borib, Shotlandiya bilan o‘z karerasini Jahon chempionatida yakunladi. Endi u payshanba kuni o‘yinchilik faoliyatiga nuqta qo‘yayotganini e’lon qildi.
Bu yo‘lni eng yaxshi tushunganlardan biri – sobiq hujumchi Rory Loy. U ham xuddi shunday jarohatni boshidan kechirgan.
Loyning og‘rig‘i, Gordonning yo‘li
Loy BBC’ning Scottish Football Podcast dasturida o‘sha dahshatli lahzalarni eslar ekan, Gordonning qaytishini “aql bovar qilmas” deb atadi. U ham boldi ikki joyidan sinib, o‘sha yo‘ldan o‘tgan. Faqat bir farq bor edi: Loy buni 20–23 yoshlarida boshidan kechirgan, Gordon esa 39 yoshida.
Yosh tanani qayta tiklash boshqacha. Loy buni aniq biladi. U o‘sha paytlar hali oldida butun karera turgan, motivatsiya baland, organizm tezroq javob qaytaradigan davrda jarohat olganini eslatadi. 39 yosh esa futbolchining ko‘pchilik uchun so‘nggi bekati. Ayniqsa darvozabon bo‘lsangiz, har bir sakrash, har bir tushish xavf bilan o‘lchanadi.
“Uning yoshida, 30larning oxirida shunday jarohatdan qaytish… Bu naqadar og‘irligini men juda yaxshi bilaman – nafaqat jismonan, balki ruhiy tomondan ham”, – deya ta’kidlaydi Loy.
Bold sinishi – bu shunchaki “jarohat” so‘zi bilan yopib qo‘yiladigan narsa emas. Loyning ta’rificha, bold suyagi “shunchaki qars etib sinadi”. Keyin esa uzoq kutish, bitishni kutish, qayta yurishni o‘rganish, qayta yugurishni o‘rganish. Futbol esa – eng oxirgi bosqich.
Tanani qayta yig‘ish
Jarohatdan keyingi hayot futbolchi uchun mutlaqo yangi mexanika demak. Loy o‘z tajribasidan kelib chiqib aytadi: suyak bitadi, lekin tanangiz avvalgidek harakat qilmaydi. Qadam tashlashingiz, yurganingiz, maydonda qanday burilishingiz – hammasi o‘zgaradi.
U oyoq kiyimiga maxsus ortopedik taglik – ortopedik ichki tagliklar qo‘yishga majbur bo‘lganini eslaydi. Chunki tanasi endi boshqacha yurardi, boshqa yuklama, boshqa muvozanat talab qilardi. Bu faqat bir detal. Loy aytganidek, bu jarayonning “qatlamlari juda ko‘p”.
Gordon esa bularning barchasini 40 yoshga yaqin yengib o‘tdi. Bu yoshda ko‘pchilik allaqachon murabbiylikka o‘tish, televideniyeda ishlash yoki shunchaki oilaviy hayotga sho‘ng‘ish haqida o‘ylaydi. U esa reabilitatsiya zaliga qaytdi. Yana va yana.
Mentalitetning g‘alabasi
Loyning fikricha, Gordonning hikoyasi bir narsani yaqqol ko‘rsatadi: uning mentaliteti. “Bunday jarohatni o‘sha yoshda boshdan kechirish, baribir maydonga qaytish istagini saqlab qolish, yana futbol o‘ynashga o‘zingni majburlash – bu uning qanday xarakter egasi ekanini to‘liq ochib beradi”, – deydi u.
Bu faqat chidam emas, bu o‘zini yana xavf ostiga qo‘yish qarori. Darvozabon uchun har bir to‘qnashuv, har bir sakrashda o‘sha eski og‘riqni eslash ehtimoli bor. Har bir zarba paytida miyadan o‘tadigan bitta savol: “Yana sinib qolmaydimi?”
Gordon bu savolni yengdi. Yana sakradi. Yana seyv qildi. Yana Shotlandiya terma jamoasining darvozasini qo‘riqladi.
Sahnadagi so‘nggi pardalar
Loy alohida bir jihatni ham urg‘ulaydi: agar jarohat, qaytish, reabilitatsiyani chetga surib qo‘ysak ham, Gordonning darvozabonlik darajasi o‘zi alohida mavzu. Uning seyvlarini, reflekslarini, pozitsiya tanlashini u “ajoyib” deb ataydi.
Bu maqtovlar havoga aytilgan gap emas. Celtic, Hearts, Sunderland – Gordon o‘ynagan klublar, u ko‘rsatgan daraja va endi Shotlandiya bilan Jahon chempionatida yakun topgan xalqaro karera bu so‘zlarni tasdiqlab turibdi.
U payshanba kuni butsasini mixga ilishini aytdi. Ammo Loy kabi bu yo‘ldan o‘tganlar uchun Gordonning haqiqiy merosi statistikada emas, trofeylarda emas. U – sinib ketgan boldan keyin ham o‘ziga “men yana qaytaman” deyishga jur’at topgan darvozabonning hikoyasi.
Savol esa endi bitta: kelajak avlod darvozabonlari o‘zlarini og‘ir lahzalarda kimga qarab ruhlanadi – jadvaldagi raqamlargami yoki Craig Gordonning bu yo‘liga qaraydimi?
