Messi jazosi va Angliyaning mag‘lubiyati: Tuchel atrofidagi bahslar
Atlanta kechasi tarixga kirdi, lekin Angliya uchun u yana bir alamli xotira bo‘lib qoladi. Anthony Gordon hisobni ochganida, uchrashuv ritmini, kayfiyatini, hatto turnir narrativini ham boshqa tomonga burib yuborish imkoniyati tug‘ilgandi. Biroq o‘sha goldan keyin Angliya emas, ehtiyotkorlik o‘yin qildi.
Thomas Tuchel birinchi bo‘lib zarba berish o‘rniga, mavjud ustunlikni saqlab qolishni tanladi. Maydondagi ohang ham shunga moslashdi: oldinga yuradigan, bosimni oshiradigan jamoa o‘rniga, chiziqlari orqaga surilgan, xavfsizlik kamarini mahkam bog‘lagan Angliya paydo bo‘ldi. Zaxiradan esa hujumkor emas, himoyaga yo‘naltirilgan futbolchilar tushdi.
Bunday taktik qaror Lionel Messi va uning sheriklari uchun aynan kerak bo‘lgan narsa edi. Bosim taklif qilindi, Messiga esa bunday taklifni rad etish odat bo‘lmagan. U ikkita hal qiluvchi golli uzatma bilan o‘yin taqdirini o‘zgartirdi va Angliyaning 60 yillik yirik sovrinlarsiz seriyasini yana cho‘zib yubordi.
Tuchelga zarba, lekin Lescott tinchlikka chaqirmoqda
Mag‘lubiyatdan so‘ng nishon uzoq qidirilmaydi. Endi hammasi Tuchel atrofida aylanmoqda. Uni “hujumni o‘ldirdi”, “Messini o‘zi uyg‘otdi”, deb ayblayotganlar ko‘p. Hatto 2028 yilda o‘z uyida bo‘lib o‘tadigan Yevropa chempionati oldidan uning shartnomasini qayta ko‘rib chiqish kerakligi haqida gaplar yuribdi.
Eddie Howe nomi ehtimoliy voris sifatida tilga olinmoqda – u Newcastle bilan uzoq kutilgan sovringa erishdi. Shuningdek, Etihaddagi 10 yillik yulduzli davrini yakunlagan Pep Guardiola bozorida bo‘sh turgani ham e’tiborsiz qolmayapti.
Ammo sobiq Angliya himoyachisi Joleon Lescott bu shovqinga qo‘shilmayapti. U GOAL bilan suhbatda, UniBet Online Casino hamkorligida gapirar ekan, Guardiola variantini deyarli yopib qo‘ydi: uning fikricha, Pep zerikkanidan ketgani yo‘q va Angliyadagi keskin kayfiyat o‘zgarishlarini eshitib, bunday lavozimni istashi dargumon.
Lescottning yondashuvi keskin ayblovlardan ko‘ra vazminroq: mag‘lubiyat alamli, ammo kimnidir darhol “aybdor” qilish shart emas. Uning eslatishicha, yarim finalga chiqish – ayniqsa amaldagi jahon chempioniga va tarixdagi eng buyuk futbolchilardan biriga qarshi – avtomatik tarzda g‘alaba kafolati emas. Angliya turnirga kuchli to‘rtlik urug‘langan jamoa sifatida kirgan, o‘z joyida bo‘lgan, keyingi taqdir esa bir kechaga, bir o‘yinga bog‘liq edi. O‘sha kecha esa inglizlar foydasiga ishlamadi.
Angliyaning odatdagi ssenariysi: chiroyli mag‘lubiyatlar zanjiri
Bu syujet ingliz futbol muxlislari uchun yangilik emas. So‘nggi olti o‘n yillikda Angliya yirik turnirlarda deyarli hamma yo‘l bilan yiqildi: Diego Maradona mo‘’jizalari, Cristiano Ronaldo lahzalari, penaltilar, qizil kartochkalar, ketma-ket yo‘qotilgan Yevro finali – ro‘yxat uzoq.
Atlanta ham shu zanjirning navbatdagi bo‘g‘iniga o‘xshaydi. Yana bir bor “yaqin edik”, yana bir bor “agar…”.
Lescottdan navbatdagi mag‘lubiyatdan olinadigan asosiy saboq nima ekani so‘ralganda, u ortga qarab oson hukm chiqarish vasvasasidan ogohlantirdi. Uningcha, “asosiy saboq” sifatida hammasini ostin-ustin qilish shart emas, aksincha, ishlayotgan narsani davom ettirish haqida ham o‘ylash kerak.
U Jordan Pickford misolini keltiradi: gol urilgunga qadar darvozabon qancha seyv qilgani aniq emas, lekin hisob ochilgach, u ancha ko‘proq ishlashga majbur bo‘ldi, raqib ustunlikni bosimga aylantirdi, darvoza ustunlari ham ishga tushdi. Bu – futbolning o‘zi, deydi Lescott. Bir jamoa yo‘qotadigan narsasi bo‘lmaganda, butun kuchi bilan oldinga otiladi.
“Hech narsani yo‘qotadigan bo‘lmaganda…”
Argentina aynan shunday holatda edi. Hisobda ortda qolgan jamoa uchun 2:0 hisobidagi mag‘lubiyat bilan 1:0 o‘rtasida farq yo‘q – baribir turnirdan chiqib ketadi. Shuning uchun ular eng jasur, eng ijodkor zaxiralarni maydonga tashlash imkoniga ega bo‘ldi, o‘yinni kengaytirdi, risk oldi. Natijada o‘yin ritmi ularning foydasiga burildi.
Angliya esa, aksincha, ustunlikni himoya qilishga tiqilib qoldi. Birinchi golgacha o‘yin ularning qo‘lida edi, hisob ochilgach ham qisqa muddatga bo‘lsa-da, raqibni o‘z jarima maydoniga tiqib qo‘ygan paytlar bo‘ldi. Lescottning fikricha, mana shu davrni ham unutmaslik kerak: Angliya raqibni bo‘g‘a oladigan kuchga ega ekanini ko‘rsatdi.
Savol shunda: nega bu bosim faqat “spurt” bo‘lib qolyapti, nega u 90 daqiqa davomida konsepsiyaga aylanmayapti?
Lescott ta’kidlaydi – ko‘pincha bu futbolning tabiiy oqimi. Ba’zan to‘lqin siz tomonda, ba’zan esa butunlay raqib tomon ketadi. Atlanta kechasida bu to‘lqin Messi va uning jamoasiga juda uzoq xizmat qildi, Angliya esa bu bosimni oxirigacha yengib o‘ta olmadi.
Oldinga qarash: tizimni buzish kerakmi yoki ishonchni saqlab qolish?
Tuchelga bo‘lgan bosim kuchayishi aniq. Yirik turnirlarda chiroyli mag‘lubiyatlar, “yaqin edik” degan tasalli gaplaridan charchagan avlod uchun yarim final – endi tasalli emas, yo‘qotilgan imkoniyat.
Shu bilan birga, Lescott pozitsiyasi boshqacha: u bu mag‘lubiyatni hamma narsani portlatish uchun signal sifatida qabul qilmaslikka chaqiradi. Taktik ehtiyotkorlik, albatta, savol ostida. Messi kabi futbolchiga maydonni o‘qish, uzatmalarni o‘lchab berish imkonini berib qo‘ish – xavfli. Ammo tizim butunlay ishlamayapti, degan hukm ham shoshma-shosharlik bo‘lishi mumkin.
Savol endi boshqacha tus oladi: Angliya nihoyat o‘zini himoyadan ko‘ra hujum bilan identifikatsiya qiladimi yoki yana bir avlod o‘zini “deyarli yetib kelgan” jamoa sifatida eslab qoladimi?
