Pujatodagi achchiq-shirin qaytish: Scaloni va Argentina futboli
Lionel Scaloni ko‘z yoshlarini yana tiya olmadi. Bu safar stadionda emas, o‘zining bolaligi o‘tgan, changi ham tanish bo‘lgan Pujato ko‘chalarida.
Pujatodagi achchiq-shirin qaytish
Chorshanba kuni kichik Santa Fe shaharchasi katta futbol sahnasiga aylandi. Yuzlab muxlislar 2026-yilgi FIFA World Cup finalidagi og‘riqli mag‘lubiyatga qaramay, bosh murabbiyini qahramondek qarshi oldi. Argentina Ispaniyaga yutqazdi, lekin Pujatoda Scaloni mag‘lub murabbiy emasdi. U yerda u — tarix yozgan inson.
Buenos Airesga dushanba kungi finaldan keyingi kuni qo‘ngan Scaloni, ortidan Pujatoga yo‘l oldi. Samolyot zinapoyasidan tushganda o‘zini bosishga uringan murabbiy, vatani bag‘rida buni uddalay olmadi. Ikki kun ichida ikkinchi marta ko‘zlari to‘lib ketdi — avval finaldan keyingi matbuot anjumanida, endi esa o‘z uyida.
Uning og‘riqni yashirishga ham urinishiga hojat yo‘q edi. Maydonda yutqazilgan final, ko‘ngilda davom etayotgan jangga aylangan.
“Og‘riq katta” – murabbiyning ochiq iqrorlari
Minglab telekameralar emas, balki o‘z odamlari qarshisida turgan Scaloni baribir yashirmadi: bu mag‘lubiyat hanuz yelkasida og‘ir yuk bo‘lib turibdi.
“Biz g‘alaba qozona olmadik. Biz xalqimizni baxtli qilish uchun o‘ynaymiz, shuning uchun og‘riq katta”, — dedi u, Ispaniya nashri AS keltirgan so‘zlarida.
Bir jumla. Ammo unda butun Argentina kayfiyati bor edi.
48 yoshli murabbiy final haqida gapirar ekan, raqib ustunligini ham ochiq tan oldi. U bahona qidirmadi, hakamga ishora qilmadi, omadga suyanmadi. Haqiqatni aytdi.
“Ba’zan yutasan, ba’zan yutqazasan. Ispaniya yaxshiroq o‘ynadi, buni tan olishimiz kerak, bu bizni ham yaxshilaydi”, — dedi u.
Bu so‘zlar bilan u nafaqat o‘z jamoasini, balki butun futbol madaniyatini himoya qildi: mag‘lubiyatni ham mardlarcha qabul qilish kerakligini eslatdi.
Oxirigacha kurashgan jamoa
Scaloni qo‘l ostida Argentina so‘nggi yillarda mislsiz davrni boshdan kechirdi. Ammo Pujatodagi nutqida u o‘tgan shon-shuhratni emas, finaldagi kurashni tilga oldi.
“His-tuyg‘u har doim bir xil: ishlar xohlaganimizdek ketmasa ham, biz oxirigacha kurashamiz. Biz, argentinaliklar, shuni tushunishimiz kerakki, raqib ham o‘ynaydi va u sendan yaxshiroq bo‘lishi mumkin. Shunga qaramay, biz ular uchun vazifani qiyinlashtirdik”, — dedi u.
Bu gaplar Pujato maydonlarida to‘p tepib yurgan bolalar uchun ham, dunyo chempionligini qo‘lidan chiqargan yulduzlar uchun ham bir xil darajada muhim edi. Mag‘lubiyat fonida ham g‘urur sezilib turardi.
“Leo ketmaydi!” – xalqning ochiq talabi
Uchrashuv asta-sekin boshqa yo‘nalishga burildi. Og‘riq va minnatdorlik orasidan yana bir kuchli hissiyot ko‘tarildi: qo‘rquv. Scaloni ketib qolishidan qo‘rqayotgan xalqning qo‘rquvi.
Pujato osmoni ostida bir ovozda yangragan shior buni yaqqol ko‘rsatdi: “¡Leo no se va!” — “Leo ketmaydi!”
Shu paytga qadar uning kelajagi mavhum edi. Shartnomasi dekabrgacha amal qiladi, murabbiy esa avvalroq muddat tugagach, chetga chiqishi mumkinligini ishora qilgandi. Endi esa har bir hayqiriq, har bir qarsak undan qolishni so‘rayotgandek edi.
Scaloni bu bosimni ham, mehrni ham his qildi. Javobi esa qisqa, lekin mazmunli bo‘ldi.
“Men dekabrgacha davom etaman va kurashishda davom etamiz”, — dedi u.
Aniq vaqtdan keyin nima bo‘lishi haqida esa baribir eslatmadi. Eshikni yopmadi, lekin to‘liq ochmadi ham. Argentina futbolining eng yorqin davrlaridan birini yaratgan murabbiy, o‘z kelajagi borasida jim qolishni ma’qul ko‘rdi.
Pujatodagi bu kun esa bir narsani aniq ko‘rsatdi: Ispaniya finalda g‘alaba qozongan bo‘lishi mumkin, ammo Argentinaning Scaloni bilan bo‘lgan hikoyasi hali oxirgi sahifasini yozgani yo‘q. Savol esa ochiq qoladi: bu sahifa qanday yakun topadi?
