Romero sahifasini yopdi: Tottenham mening uyim edi
Londonning shimoliy qismida besh yil davom etgan bahsli, lekin unutilmas davr yakuniga yetdi. Argentina terma jamoasi markaziy himoyachisi Cristian Romero 14-avgust kuni “Tottenham”ni tark etayotganini e’lon qildi. Uni endi €40 million evaziga “Atletico Madrid” kutib olayotgani haqida xabarlar aylanmoqda.
Bu shunchaki transfer emas. Bu – o‘ziga xos tugash marosimi.
Bahslar, kartochkalar, lekin kubok ham
Romero “Tottenham” safida besh mavsum o‘tkazdi. 156 o‘yin, ko‘plab to‘xtatib turish jazolari, keskin kirishlar, temperamentli reaktsiyalar. U har doim hammaning yoqimtoy futbolchisi bo‘lmadi, lekin hech qachon befarq qoldirmadi.
Shimoliy London klubi uchun u nafaqat mudofaa ustuni, balki sardor ham bo‘ldi. U boshqacha boshqarardi – ba’zan xavfli, ba’zan haddan oshgandek tuyulardi, ammo doim oldingi chiziqqa intilib, jamoani o‘zi bilan birga sudrab chiqardi.
Eng yorqin lahza esa 2025-yilgi Europa League finali bo‘ldi. “Tottenham” “Manchester United” ustidan qozongan g‘alaba bilan 17 yillik katta sovrinsizlik la’natini sindirganida, sahnada aynan Romero porladi. U o‘sha finalda matchning eng yaxshi futbolchisi deb topildi. Himoyadagi qat’iyati, yetakchilik fazilatlari va sovuqqonligi klub tarixidagi eng muhim kechalardan birini bezadi.
Shu kubok – uning London davrining eng katta ramzi bo‘lib qoldi.
“Bu shunchaki klub emas edi”
Romero xayrlashuvini ijtimoiy tarmoqlarda e’lon qildi. U so‘zlarida sovuqqonlikni tanlamadi, aksincha, his-tuyg‘ularini yashirmadi.
“Bugun men besh mavsum davomida shunchaki klubdan ko‘ra ancha ko‘proq ma’noga ega bo‘lgan joy bilan xayrlashaman”, – deb yozdi u.
28 yoshli himoyachi “Tottenham”dagi davrini faqat ish joyi sifatida ko‘rmadi: “Bu mening uyim, mening chaqirig‘im edi va bu yerda men va oilam hayotimizning juda muhim qismini qurdik”.
U ketayotib, ortga qarab nafaqat o‘yinlar, balki insoniy hikoyani ko‘rmoqda: “Men bu yerni xotiralarga to‘la yurak va birga boshdan kechirganlarimiz hamda erishganlarimizdan ulkan faxr bilan tark etaman”.
Orzudan kubokkacha
Romero “Tottenham”ga bir maqsad bilan kelganini yashirmaydi. U boshidanoq o‘zidan nimani kutayotganini bilgan:
“Kelganimda, aniq bir orzuim bor edi: ismimni bu klub tarixida qoldirish. Buning yagona yo‘li borligini bilar edim – mehnat, fidoyilik va uzoq vaqt davomida juda qiyin bo‘lib ko‘ringan narsaga erishish: yana bir bor kubok ko‘tarish. Va biz buni qildik”.
Bu gaplarda statistika emas, urg‘u – hissiyotda. U o‘zini nafaqat legioner, balki tarixiy tanaffusga nuqta qo‘ygan avlod vakili sifatida ko‘rmoqda.
“Yo‘l mukammal bo‘lmadi, lekin…”
Romero o‘z yo‘li silliq bo‘lmaganini tan oladi. Ko‘plab kartochkalar, diskvalifikatsiyalar, bahsli lahzalar, tanqidlar – bularning bari uning “Tottenham”dagi portretining bir qismiga aylangan.
“Safar mukammal bo‘lmadi, – deydi u. – Lekin men xayrlashuvimni shuning bilan belgilanishini xohlamayman”.
U boshqacha yo‘l tanlayapti: “Baxtli onlarni, saboqlarni, yonimda turgan insonlarni va, eng muhimi, bu besh yil davomida olgan muhabbatimni eslashni tanlayman”.
Bu so‘zlar bilan Romero o‘z davriga nuqta qo‘ydi. Oq-qora baholarga berilmay, murakkab, lekin mazmunli bobni yopdi.
Endi esa savol bitta: “Tottenham” mudofaasining o‘qdek markazi ketar ekan, shimoliy London klubi yangi davrni kim bilan boshlaydi – va Romero izidan qolgan bo‘shliqni qanchalik tez to‘ldira oladi?
