Uli Hoeneß: Sovrin, Sovuq Stadion va Mushtlashuv Tarixi
Uli Hoeneß – sovrin mukofot, sovuq stadion va deyarli yuz bergan mushtlashuv
Sport Bild galasida kecha sahna markazida yana bir bor bitta ism turdi – Uli Hoeneß. Bayern patroni “Legend Award”ni qo‘lga kiritdi, zalda olqishlar, sahnada tabriklar. Ammo zal ichidagi tantanadan ham qiziqroq voqea gilam ustida boshlandi: sobiq himoyachi Thomas Helmer eski, deyarli unutilgan bir epizodni eslab, Hoeneß bilan bo‘lgan keskin to‘qnashuvini aytib berdi.
Minus 17, bo‘sh tribunalar va g‘azabga to‘lgan pauza
Helmer hikoyasi shundoqdayoq muzdek manzaradan boshlanadi. Champions League kechasi, raqib – Kyiv. Manzil – eski Olimpiya stadioni. U yerda futbol emas, qish hukmron bo‘lgan kechalardan biri.
“Minus 17 daraja bo‘lgandek edi, tribunada 13 ming tomoshabin, lekin o‘yin jonli efirda,” – deydi Helmer. Maydonda esa Bayern hisobda oldinda: tanaffusga 1:0 bilan kirib borishadi. Ammo raqib uch marta darvoza tomon chiqib ketadi, faqat yakuniy zarba yetishmay qoladi. Natija yaxshi, o‘yin esa yo‘q.
Shu payt Hoeneß portlaydi.
Kiyim almashtirish xonasiga kirishi bilan u odatdagidek to‘g‘ri nuqtaga zarba beradi. Helmerning so‘zlariga ko‘ra, Bayern rahbari o‘sha tanaffusda chiday olmay, butun jamoani titratib yuborgan: “Siz nima o‘ynayapsiz? Tomoshabinlarga nimani ko‘rsatyapsiz? Bu Bayern Munich uchun sharmandalik. Millionlab odamlar tomosha qilyapti, stadionda nechta bo‘lishidan qat’i nazar… sovuq bo‘lsa ham!”
So‘zlar keskinlashgan sari kayfiyat ham o‘zgaradi. Helmer kiyim almashtirish xonasidan o‘tayotganida Hoeneß uni alohida nishonga oladi: “Sen esa bobomdek yugurib yuribsan!”
Shu jumla vaziyatni portlatadi.
Stakandagi elektrolit va devorga ketgan zarba
Helmer bunday tahqirni yutib yuboradiganlardan emas edi. U o‘sha lahzani eslar ekan, haligacha maydondagi keskinlikni his qilayotgandek gapiradi. U stol ustidan elektrolitli stakanni oladi va Hoeneß tomonga uloqtirmoqchi bo‘ladi. Maqsad – boshiga urish.
Lekin zarba manzilga yetmaydi.
Stakan devorga urilib sachraydi, Hoeneß esa vaziyat qanchalik jiddiylashganini darhol anglaydi. U kiyim almashtirish xonasidagi fizioterapevtlar yoniga chekinib, o‘ziga xavfsiz “burchak” topadi. Jamoa ichidagi ziddiyat shunchaki so‘zlar bilan cheklanmay, deyarli jismoniy to‘qnashuv darajasiga yetgan lahza edi bu.
Shu holat Bayern tarixidagi ko‘plab dramatik tanaffuslar qatorida alohida o‘rin egallaydi. Natijada hech kim jarohat olmadi, ammo ichki portlash bo‘lib o‘tdi – jamoa ruhiyati ham, rahbar va futbolchi o‘rtasidagi chiziq ham sinovdan o‘tdi.
Bir kecha o‘tib – ochiq suhbat va umrbod ishonch
Eng qizig‘i, bu voqea ikkalasi o‘rtasidagi munosabatni buzmagan. Aksincha, sinovdan o‘tkazgan. Helmerning aytishicha, ertasi kuniyoq ular o‘tirib, hammasini ochiqchasiga gaplashib olishgan. Hech qanday xafagarchilik cho‘zilmagan.
“Ertasi kuni biz butunlay ochiq suhbatlashdik. Uli hech qachon gina saqlamagan,” – deydi Helmer.
Bugun u Hoeneß haqida gapirar ekan, o‘sha sovuq kechadagi g‘azabni emas, insoniy qiyofasini ko‘proq ta’kidlaydi. U nafaqat sobiq rahbar, nafaqat klub ramzi, balki og‘ir paytda suyanadigan odam sifatida tasvirlanadi.
Helmer buni bir jumlada jamlaydi: “Dunyo bo‘yicha muammoim bo‘lsa, boradigan ikki odamim bor. Xoh shaxsiy, xoh moliyaviy, xoh sog‘liq bilan bog‘liq bo‘lsin – ulardan biri Uli Hoeneß.”
Sport Bild galasida berilgan “Legend Award” shunchaki sahnadagi statuetka emas edi. Bu mukofot Hoeneßning nafaqat trofeylar vitrinasidagi yutuqlarini, balki shunday keskin, ba’zan portlovchi, lekin oxir-oqibat futbolchilarini yoniga tortib oladigan xarakterini ham tasdiqlab qo‘ydi. Sovuq stadionda deyarli mushtlashuvga borib yetgan o‘sha kecha esa, aslida, shu xarakterning eng yorqin sahnalaridan biri bo‘lib qolmoqda.
