Croke Parkdagi tarixiy kecha: Dermot Mee va onasi
Croke Parkda bir kecha, bir seyv, bir orzu
Manchester United darvozaboni Dermot Mee uchun Croke Parkdagi tun oddiy o‘rtoqlik uchrashuvi emasdi. Bu uning oilaviy tarixiga, bolalik orzulariga va professional qat’iyatiga tutashgan sahna bo‘ldi.
Leedsga qarshi penaltilar seriyasida hal qiluvchi zarbani qaytarib, u nafaqat Unitedga g‘alaba keltirdi, balki tribunadagi bir ayol uchun ham yillarni ortga qaytardi. O‘sha ayol – uning onasi.
Onasi o‘ynagan maydonda o‘g‘il qahramonga aylandi
Mee tug‘ilgan joyi – Birmingham. Yoshlar darajasida u Shimoliy Irlandiya terma jamoasi sharafini himoya qilgan. Ammo ildizlari? Ularning hammasi Irlandiya xaritasiga yoyilgan.
Onasi bir vaqtlar aynan shu Croke Parkda kamogi o‘ynagan. Endi esa 83 ming tomoshabin orasida o‘tirib, o‘g‘lining penalti seriyasidagi hal qiluvchi seyvini ko‘rdi. Bunday syujetni o‘ylab topish qiyin.
Mee onasining hikoyasini eslab, o‘zini ham shu zanjirning davomidek his qildi. Onasining onasi – Limerickdan, otasi – Wexforddan. Otasi tomoni esa Galway va Tyrone bilan bog‘langan. Bir oilaning ichida butun orolning futbol va an’anaviy sport ruhi jamlangandek.
U yaqinda bo‘lib o‘tgan hurling finalini ham shunday kayfiyatda kuzatgan: Limerick va Galway – xuddi “ona tomoni” va “ota tomoni” to‘qnashgandek. Uchrashuv uning uchun oddiy final emas, uy ichidagi sport raqobatining ramzi edi.
Croke Park tribunalarida esa bu safar boshqa jang – Leedsga qarshi penaltilar seriyasi. Oxirgi zarba. Oxirgi sakrash. Uchrashuv taqdiri bir lahzaga siqilib qoldi.
Mee o‘sha paytdagi his-tuyg‘usini ortiqcha bezaksiz tushuntiradi: ota-onasining ko‘z o‘ngida o‘ynash, ulardan kelayotgan qo‘shimcha energiya, adrenalinning so‘nggi santimetrga qadar ishlashi. Aynan o‘sha “bir necha dyuym” unga hal qiluvchi seyvni amalga oshirishga yordam berdi.
To‘rtinchi darvozabon, lekin birinchi navbatda – professionallik
23 yoshida Dermot Mee Manchester United tarkibida to‘rtinchi raqamli darvozabon bo‘lish mas’uliyatini allaqachon qabul qilib bo‘lgan. Bu yozda u ikki yillik shartnoma imzoladi va shuni aniq bilardi: uning oldida Senne Lammens, Karl Darlow va Tom Heaton turadi.
Bu darajada ko‘pchilik o‘yin amaliyoti ortidan quvib, boshqa klubga yo‘l oladi. Radek Vitek xuddi shu yoshda Middlesbrough safini tanladi. Mee esa boshqacha yo‘lni tanladi – bolaligidan orzu qilgan klubida qolishni.
U bu qarorni romantika emas, hisob-kitob bilan qabul qilganini yashirmaydi. Har bir shartnoma – sug‘urta bo‘lsin, futbol bo‘lsin – avval taroziga qo‘yiladi. Afzalliklar, xavflar, imkoniyatlar.
Mee uchun esa bitta omil hammasidan ustun bo‘ldi: u 11 yoshidan beri Manchester United tizimida. Bunday yo‘lni bosib o‘tgan futbolchi uchun bu klubni tark etish oson qaror emas. U bu joyni yaxshi ko‘radi, bu muhitda yashaydi va aynan shu klub muvaffaqiyatiga o‘z hissasini qo‘shishni xohlaydi.
Zaxirada qolish, navbat kutish, imkoniyat kamligi – tashqaridan qaraganda ruhni cho‘ktiradigan manzara bo‘lib ko‘rinishi mumkin. Mee buni boshqacha ko‘radi. Uningcha, har kuni dunyoning eng yaxshi futbolchilaridan ba’zilari bilan mashq qilish – ba’zan o‘yinning o‘zidan ham og‘irroq sinov. Lekin aynan shu sinov o‘yin kuni maydonga chiqqanda hammasini yengillashtiradi.
Croke Parkdagi seyv – uzoq yo‘lning bir belgisi
Leedsga qarshi penaltilar seriyasidagi qahramonlik, Darlow va Heaton jarohatlari sabab paydo bo‘lgan imkoniyat – bu hammasi uning yo‘lida kichik, ammo yorqin belgi. To‘rtinchi raqamli darvozabon uchun bunday tunlar tez-tez takrorlanmaydi. Shuning uchun ham bu lahza uning uchun alohida qadrli.
Onasi bir paytlar shu maydonda kamogi to‘piga intilgan bo‘lsa, bugun o‘g‘li shu maydonda futbol to‘pini to‘xtatdi. Croke Parkdagi projektorlar ostida, Irlandiya osmida, bir oilaning ikki avlodi bitta maydon tarixiga o‘z izini qoldirdi.
Endi savol bitta: bu seyv Mee uchun faqat bitta sehrli kechami bo‘lib qoladimi yoki Manchester United darvozasi tomon uzoq yo‘lning boshlanish nuqtasimi?
