Emile o‘g‘li nega Germaniyani tanladi?

Angliya futboli yana bir kuchli, portlovchi vingerini chetga yo‘qotdi. Bu safar gap Manchester City tizimidan chiqqan, o‘zini birinchi jamoa darajasida isbotlashga shay bo‘lgan yosh futbolchi haqida ketmoqda. Uning otasi Emile esa bu qaror tasodif emasligini, balki tizim oqibatida majburiy tanlovga aylanganini ochiq aytmoqda.

U o‘g‘lining Angliyani tark etishi haqida so‘zlar ekan, 17-18 yoshdagi futbolchining eng muhim pallasi aynan shu davr ekanini urg‘ulaydi. Shu yoshda birinchi jamoa darajasida o‘ynashga tayyor bo‘lsang, lekin imkoniyat olmasang – Angliyada kutib o‘tirishning foydasi yo‘q. Emile fikricha, aynan shuning uchun ham ko‘z Germaniyaga tushgan.

U Germaniyani bejiz tanlamaganini ta’kidlaydi: u yerda yosh futbolchilarga ishonch bor, “ishlab beradigan” tizim bor. Angliya yoshlar terma jamoalarida o‘ynayotgan ko‘plab futbolchilarni nemis klublari yillar davomida kuzatib keladi, ulardagi salohiyatni ko‘radi va maydon beradi. Savol esa o‘tkir: nega xuddi shu ishonchni o‘z mamlakatida topa olmayapti?

Emile fikricha, Angliya o‘z yoshlarini chetga haydayotgan bo‘lishi mumkin. U Germaniya, Belgiya, Fransiyani tilga olarkan, ingliz futbolchilari aynan shu yo‘nalishlarga oqib ketayotganini eslatadi. Qiziq manzara: Angliya klublari keyinroq o‘sha ligalardan 20-21 yoshli futbolchilarni katta pulga sotib oladi. Ammo shu yigitlar bilan ingliz yoshlar terma jamoalari allaqachon xalqaro darajada to‘qnash kelgan, ko‘pincha ustun ham bo‘lgan.

U Sancho, Phil Foden, Marc Guehi atrofidagi avlodni eslatadi. O‘sha paytda ularni Yevropadagi eng yaxshi to‘lqin sifatida ko‘rishardi. Shunga qaramay, ichki imkoniyatlar hamma uchun birday ochilmadi. Marc Guehi misoli achchiq, ammo aniq: Chelsea tizimi, katta iste’dod, lekin birinchi jamoada haqiqiy imkoniyat bo‘lmagan. Natija – ketish, boshqa joyda o‘zini isbotlash.

Boshqa mamlakatlarda esa bunday avlod vakillari o‘z ligalarida maydonga tushyapti, tajriba orttiryapti, xatolar qiladi, lekin o‘sadi. Emile Angliya Premyer ligasining kuchini tan oladi, uni dunyodagi eng yirik va ehtimol eng kuchli liga sifatida ko‘radi. Lekin shu qudratning narxi ham bor: mahalliy yoshlar chetda qolib ketmoqda.

U o‘g‘li Jaden haqida gapirar ekan, vaqt qanday uchib ketayotganini eslatadi. Hozir 20 yoshda, tez orada 21 ga kiradi. Emile o‘zi bilan solishtiradi: 22 yoshida u allaqachon Leicester safida besh mavsum o‘ynab bo‘lgan, keyin Liverpoolga ketgan. Bugungi avlod esa 18-19-20 yosh oralig‘ida eng muhim yillarini U-21 darajasida o‘tkazib yuborayapti. U bu bosqichni “deyarli hech narsa bermaydi” deb baholaydi.

EFL Trophy? Emilega yoqadi. U bu musobaqani alohida maqtaydi, chunki u yerda yoshlar kattalarga qarshi haqiqiy kurash ko‘rishadi. Lekin bu ham faqat bir-ikki uchrashuv bilan cheklanib qoladi. Karyera uchun esa haftama-hafta o‘yin, bosim, tribuna, mag‘lubiyat va g‘alabalar zarur.

Shu bois Jadenning qarori hissiyotdan ko‘ra hisob-kitobga ko‘proq o‘xshaydi. City tizimida qolib, ijaraga ketishni kutish, yoki Germaniyaga borib, o‘sha yerda ishonch va daqiqalar topish. Ular ikkinchi yo‘lni tanladi. Endi esa savol boshqacha: Angliya yana bir iste’dodni chetdan kuzatishga majbur bo‘ladimi yoki bu ketishlar oxir-oqibat tizimni o‘zgartirishga majbur qiladimi?