Ian Wright: Arsenal o‘z akademiya yulduzlarini savdoga qo‘yib, o‘zini chalg‘ityapti
Arsenal atrofida transfer mish-mishlari yana qaynayapti. Lekin bu safar gap tashqi bozor emas, klub ichidagi qarama-qarshiliklar haqida. Ian Wright bunga jim qarab tura olmadi.
Wrightning g‘azabi: “Bu gaplar uning oilasidan chiqmayapti”
Stick to Football podkastida sobiq hujumchi keskin ohangda so‘z boshladi. U Myles Lewis-Skelly atrofidagi gap-so‘zlardan charchaganini yashirmadi.
Uning ta’kidlashicha, tarqalayotgan xabarlarning manbasi futbolchining yaqinlari emas: u aniq bilishini aytadi – bu gaplar na o‘yinchining jamoasidan, na onasidan chiqyapti. Shunga qaramay, ijtimoiy tarmoqlarda aynan onasi o‘g‘lini “touting” qilayotgani haqida ayblovlar ko‘paygan.
Wright bundan norozi. U Arsenal muxlislariga murojaat qilib, onani ayblashni bas qilishni so‘raydi. Myles o‘zi allaqachon qolishga tayyorligini bildirgan, deydi u. Savol esa boshqa: nega klub oddiy bir bayonot bilan chiqib, “u sotilmaydi” deb qo‘ymaydi?
Wright buni ham tan oladi: Manchester United uchun bu ajoyib transfer bo‘lishi mumkin. “Ular uni xohlashi tabiiy, nima qilayotganini ko‘ryapsiz-ku”, degan mazmunda fikr bildiradi. Ammo aynan shuning o‘zi savolni keskinlashtiradi: agar o‘yinchi qolishni xohlasa, nega Arsenal uni shunchaki yopib qo‘ymayapti?
Oraliqdagi “ko‘zga ko‘rinmas” kuch: vositachilar
Wrightning asosiy xavotiri – klub ishlarida vositachilarning tobora kuchayib borayotgan ta’siri. U aynan shundan qo‘rqayotganini ochiq aytadi.
Uning fikricha, bu hikoyalar qandaydir “intermediary”lar orqali paydo bo‘lyapti. Klub ichida nima bo‘layotgani bilan tashqarida tarqalayotgan xabarlar bir-biriga to‘g‘ri kelmaydi. Futbolchi qolishni istaydi, oila jim, lekin bozor uni allaqachon savdoga qo‘yib bo‘lgandek gap-so‘zga to‘lib ketgan.
Wright misol sifatida Gabriel Martinelli holatini ham keltiradi. Unga ko‘ra, klubdan hech kim braziliyalik bilan gaplashmagan, lekin u turli tomonga “tashlanayotgan” o‘yinchi sifatida tilga olinmoqda. “Buni kim qilayapti? Nega bu sodir bo‘lyapti?” — deya savol qo‘yadi u. Javob yo‘q. Aynan shu bo‘shliq vositachilarga maydon ochib berayotgandek.
Transfer siyosatidagi ziddiyat: Vinicius Junior va “sof foyda” bosimi
Wrightni chalg‘itayotgan yana bir nuqta bor: klubning transfer strategiyasi. U buni ochiqcha “chalkash” deb ataydi.
Bir tomonda – Arsenal Vinicius Junior uchun rekord darajadagi summa to‘lashga tayyor ekani haqida xabarlar. Bunday miqyosdagi bitimlar elita klublarini belgilaydi, lekin Wrightning o‘ylashicha, shu bilan bir paytda klub o‘z akademiya mahsulotlarini tezroq sotishga urinayotgandek ko‘rinmoqda.
U buni “sof foyda ilmoqi” deb ta’riflaydi. Akademiyadan chiqqan har bir yulduz – balansni qutqarish uchun tayyor aktiv. Sotilsa, hisobda toza foyda paydo bo‘ladi. Lekin bu futbolchi uchun ham, klub ruhiyati uchun ham og‘ir zarba.
Ethan Nwaneri misoli bunga yaqqol dalil sifatida tilga olinadi. Wright eshitishicha, klub uni sotish emas, ijaraga berish tarafdori bo‘layotgani haqida gapiradi va bundan yengil nafas olganini aytadi. Chunki Nwaneri hali biror marta jiddiy imkoniyat olib, jamoada o‘zini sinab ko‘rgan emas. Shunga qaramay, uning atrofida ham “sotish yoki yo‘q” savoli aylanib yuribdi.
Akademiya yulduzlari va Manchester United soyasi
Myles Lewis-Skelly masalasi esa alohida turibdi. Wright uning o‘yinini “ishonib bo‘lmaydigan darajada” deb ta’riflaydi, maydondagi salohiyatini alohida urg‘ulaydi. Shunday o‘yinchini bozor hech qachon e’tiborsiz qoldirmaydi.
Manchester United ham buni ko‘ryapti. Ular Bruno Guimaraes, Declan Rice kabi o‘yinchilarning kelishi, o‘yin uslubini qanday o‘zgartirganini kuzatgan. Endi esa navbatda Myles bo‘lishi mumkinligini sinab ko‘rishadi. Bu tabiiy jarayon.
Ammo Wrightni hayratga solayotgan narsa boshqa: o‘yinchi ketishni istamaydi. Qolishni xohlaydi. Shunday bo‘lsa-da, Arsenal baribir aniq va qat’iy pozitsiya bilan chiqmayapti. “U sotilmaydi” degan bir og‘iz gap yo‘q.
“Hammasi Turkiyaga ketayaptimi?”
Wright yana bir og‘riqli nuqtaga to‘xtaladi: katta tarkib. Klubda futbolchilar soni ko‘p, kimdir baribir ketishi kerak. Lekin u kuzatayotgan tendensiya ham uni o‘ylantiradi: Arsenalni tark etayotganlarning ko‘pi Turkiyaga yo‘l olayotgandek.
Bu alohida tanqid emas, lekin yo‘nalishning o‘zi savol tug‘diradi. Ambitsiya qayerda? Strategiya-chi? Akademiya yulduzlarini “sof foyda” sifatida ko‘rib, tajribali futbolchilarni ikkilamchi bozorga chiqarish – bu uzoq muddatda qanday jamoa quradi?
Wrightning gaplari bir nuqtada jamlanadi: Arsenal o‘z ichidagi iste’dodlarga ishonch berish o‘rniga, ularni moliyaviy instrumentga aylantirish xavfiga yaqinlashyapti. Vositachilar kuchaygan, mish-mishlar bozorni boshqaryapti, klub esa ko‘p hollarda sukut saqlayapti.
Savol esa hanuz ochiq: Arsenal bu yozda o‘z akademiyasi atrofida qalqib yurgan “sof foyda” soyasini kesib tashlay oladimi yoki yana bir yulduz Manchester United yo‘lini tutadimi?
