James Maddison: Jarohat, besh farzand va Tottenham orzusi
Tottenham yulduzi James Maddison: “Xanda”dagi yil, besh farzand va qaytish orzusi
BBC One’dagi yangi “The Football Interview” mavsumining ilk sonida Kelly Somers qarshisida o‘tirgan James Maddison maydondan uzoq qolgan bir yilini emas, butun hayotini boshidan kechirayotgandek ko‘rinadi. 29 yoshli yarim himoyachi uchun bu oddiy jarohat mavsumi emasdi. Bu – “hayotimdagi eng og‘ir yil”, deydi u.
Beshta bola, bir tizzadagi falokat
Maddison o‘tgan avgustda tizzasidagi oldingi chatishtiruvchi pay (ACL) uzilib, 2025-26 yilgi mavsumning deyarli barchasini o‘tkazib yubordi. Futbolchi uchun bu so‘zning o‘ziyoq dahshat. U uchun esa bu davr uyda haqiqiy sinov maydoniga aylandi.
U va turmush o‘rtog‘i hozir besh farzandni tarbiyalayapti, ularning barchasi to‘rt yosh va undan kichik. Reabilitatsiya jarayonida jufti ikkinchi egizaklarga homilador bo‘ldi va dunyoga keltirdi. Bir tomonda – jarohat, operatsiya, mashqlar. Ikkinchi tomonda – besh nafas, besh ehtiyoj, besh xil yig‘i.
“Uyda xuddi xanda bo‘lgandek edik”, deya tasvirlaydi u bu davrni. Ko‘p tagliklar, ko‘p “halokatlar”, uyda tartibsizlik. Ammo u bitta gapni qat’iy aytadi: bularning hammasi arziydi. U bundan voz kechishni tasavvur ham qilmaydi.
Maddison shu og‘ir paytda aynan oila uni ushlab qolganini ochiq tan oladi. Turmush o‘rtog‘ining homiladorligi, unga ko‘mak berish zarurati, o‘z og‘rig‘idan chalg‘ish – bular futbolchining ruhiy tayanchiga aylangan.
“Dada Spursni tark etganmi?”
Maydondan uzoqlik faqat uning o‘zi uchun emas, farzandlari uchun ham g‘alati davr bo‘ldi. Eng katta o‘g‘li Leo bir paytlar shunday o‘ylab qolgan: otasi endi Tottenham safida emas.
Maddison bir yil futbolsiz qoldi. Bola uchun esa uch yarim yoshdan to‘rt yarim yoshgacha bo‘lgan davr – butun bir davr. U avvalgi mavsumdagi o‘yinlarni, stadiondagi shovqinni, otasining maydondagi lahzalarini esdan chiqarib ulgurgan.
Endi esa Maddison bitta narsani juda istaydi: Leo yana stadionga kelib, “Dada”ni maydonda ko‘rsin. Endi televizor qarshisida tizzasiga apparat taqib o‘tirgan odam emas, jonli o‘yinda raqiblarni aldab o‘tayotgan futbolchini eslab qolsin.
Tottenhamning quyi chiziqdagi kurashi
Tottenham uchun ham bu mavsum yengil kechmadi. Klub oxirgi turda Premyer-ligada qolishni ta’minladi, tushish chizig‘idan atigi ikki ochko yuqorida tugatdi. Maddison esa butun bu kurashni chetdan kuzatdi.
U o‘yinlarni tomosha qilib, ichidan yonib o‘tirganini yashirmaydi. Jamoada ijodkorlik yetishmayotgan paytlar, bo‘sh zonalar, o‘tkazib yuborilgan imkoniyatlar – u har bir vaziyatda o‘zini tasavvur qilgan, “mana bu yerda men nima qilgan bo‘lardim?” degan savol bilan yashagan.
O‘yinchi uchun bundan og‘irroq narsa bo‘lmasa kerak: jamoa qiynalayapti, sen esa yordam bera olmaysan.
Roberto De Zerbi va kayfiyatni qaytarish
Mart oyida klub boshiga italiyalik murabbiy Roberto De Zerbi kelgach, Tottenham Hotspur Stadium’dagi kayfiyat asta-sekin o‘zgara boshladi. Maddison uning ta’sirini birinchi kundan sezgan.
U De Zerbini “juda aqlli, taktik jihatdan nozik, futboldan ko‘z uzmaydigan, unga mutlaqo oshufta” murabbiy sifatida ta’riflaydi. Lekin murabbiy darhol murakkab sxemalar va chizmalar bilan jamoani bosib tashlamadi. U avval bitta narsani qaytarishni xohladi: futbolni sevish tuyg‘usini.
Buning uchun u noodatiy yo‘l tanladi. De Zerbi jamoa uchun kechki ovqat uyushtirdi va ochiq aytdi: ichimlik ham bo‘ladi, hammamiz birga dam olamiz. Bu oddiy ziyofat emasdi, bu – bo‘lingan, bosim ostidagi kiyinish xonasini qayta birlashtirish urinish edi.
Maddison o‘sha kechadagi kayfiyatni shunday eslaydi: hamma bo‘shashdi, kuldi, suhbatlashdi. Bir kechada jamoa o‘zini boshqacha his qila boshladi, iplar qayta bog‘langandek bo‘ldi.
Slipperda ham bo‘lsa – zaxirada bo‘lgin
De Zerbi ishni faqat stol atrofida qoldirmadi. U Maddisonni ham qayta jamoaga tortishga harakat qildi. Yarim himoyachi hali o‘ynashga tayyor emasligini, o‘zi ham shunday deb o‘ylaganini aytadi. Ammo murabbiy uni baribir zaxira o‘rindig‘iga chaqirdi.
“Xohlasang, slipperda ham kel”, degan mazmunda gapirdi u. Muhimi – Maddison jamoa yonida bo‘lsin, kiyinish xonasida, zaxirada, maydon chetida bo‘lsa ham. Murabbiy bu borligining o‘zi guruhga foyda keltirishiga ishondi.
Maddison buni katta ishonch sifatida qabul qildi. O‘zini maydonga tushayotgan futbolchiday tutdi, zaxira bo‘lsa ham, o‘zini jamoaning bir bo‘ligi deb his qildi. U bitta narsani ta’kidlashni xohlaydi: hammasi faqat shunga bog‘liq bo‘lmagan bo‘lsa-da, natijada Tottenham xavf zonasi chetidan uzoqlashdi. Va bu, albatta, yengil nafas oldirgan lahza bo‘ldi.
Qaytish kuni va yangi mavsumga ishtaha
Maddison maydonga qaytgan sana – 11 may, Leedsga qarshi o‘yin. Bu bir yilga yaqin davom etgan kutish, reabilitatsiya va ruhiy kurashdan keyingi ilk qadam edi. Shundan beri u yozgi tayyorgarlik o‘yinlarida xavfga qo‘yilmadi, ehtiyotkorlik ustun qo‘yildi.
Shunga qaramay, u yangi mavsum oldidan o‘ziga ishongan, ohangi qat’iy. U hozirgi mashg‘ulotlarida bir narsaga xizmat qilayotganini aytadi: butun mavsum davomida sog‘lom bo‘lish.
Uning orzusi oddiy, lekin ayni paytda juda katta: jarohatsiz, sog‘lom, to‘liq mavsum. Chunki u bitta narsani juda yaxshi biladi – agar tanasi xiyonat qilmasa, u bu ligadagi ko‘plab futbolchilardan ko‘ra ko‘proq o‘yinlarga ta’sir o‘tkazishi mumkin.
Endi savol shunda: besh farzand, og‘ir jarohat va qiyin mavsumdan chiqqan James Maddison yangi Tottenham’ni qanchalik balandga ko‘tarib bera oladi?
