Ødegaard va Arsenal: Chempionlikni saqlash yo‘lida yangi ritm

Premer-liga qaytdi. Ekranlar yana to‘ladi. Lekin “Arsenal” bu safar boshqacha ko‘rinishda qaytdi – yelkasida chempionlik yukini ko‘tarib, baribir yengil qadam tashlayotgandek.

Bu ochilish kuni oldidan telekanallar mavsum davomida 1 500 ta jonli o‘yin va’da qildi. Uch ming soatga yaqin futbol, sakkiz oy davom etadigan uzluksiz shovqin, VAR bahslari, studiyadagi qizigan bahslar. Tomoshabinlar yana kresloga cho‘kadi. Ammo “Arsenal” muxlislari uchun, hech bo‘lmaganda, bu safar bu kresloda o‘tirish biroz tinchroq bo‘lishi mumkin.

Chempionlikni saqlab qolish hech qachon oson emas, deyishadi. Uni yutish ham og‘riqsiz bo‘lmadi. Endi savol boshqacha: bu yangi tortishish kuchiga qanday moslashish kerak? “Arsenal” javobni topgandek: g‘alaba qozon, lekin uni silliqroq, kamroq asab bilan qil. O‘yinlarni kamroq dramatik, kamroq zo‘riqishli qil.

Coventry ustidan 3:0 hisobidagi g‘alaba – aynan shunday birinchi qadam.

“Arsenal” – demo versiya, raqib esa haddan tashqari sekin

Bu kecha ikki narsani aniq ko‘rsatdi. Birinchisi: “Arsenal” so‘nggi ikki mavsumdagi deyarli istalgan uy o‘yinidan ko‘ra bu uchrashuvni yengilroq yutdi. Bu xuddi yangi dasturiy ta’minotni sinab ko‘rayotgan, dvigatelni bo‘sh holatda aylantirayotgan jamoaga o‘xshardi. Jiddiy zo‘riqishsiz, lekin to‘liq nazorat ostida.

Ikkinchisi: Martin Ødegaard nihoyat o‘sha eski, yarim xotirada qolgan Ødegaardga o‘xshab ko‘rina boshladi. 75 daqiqa, 72 ta tegish, o‘nlab qisqa, mayda, lekin aniq paslar. Statistikadan ham muhimi – o‘yinning ritmini boshqarishdagi ishonchi qaytgani.

Yozda katta hujumchi transferi kelmagach, e’tibor tabiiy ravishda Ødegaardga qaratildi. O‘tgan mavsum jarohatlar bilan bo‘lingan, ritmi uzilgan, o‘zi bo‘lolmagan edi. Uning eng yaxshi ko‘rinishi esa – maydonda tinmay izg‘ib yuradigan, pressni boshlab beradigan, bo‘sh zonalarni o‘qiydigan, mayda tegishlar bilan o‘yinni bo‘g‘ib oladigan futbolchi. Ko‘rinishi bo‘yicha yosh, tartibli ofis menejeri, oyoqlarida esa ko‘cha futbolining sho‘xligi.

Coventry bilan o‘yinda u aynan shunday bo‘ldi.

Birinchi zarba: uch zarbali kombinatsiya va Havertzning “tufli” goli

Shimoliy London start chog‘ida g‘alati darajada salqin va tiniq edi. Tribunadagi kayfiyat esa an’anaviy “Classic Barclays” havosini eslatdi – tez o‘yin, ochiq maydonlar, tomoshabin kutganini oladigan kecha.

Qiziq bir detal: Frank Lampard va Mikel Arteta yonma-yon texnik hududda deyarli bir xil kiyingan – qora shim, qora yengil sviter, oq taglikli qora krossovkalar. Go‘yo bir xil korporativ tadbirdan chiqib kelgandek.

15-daqiqada hisob ochildi. Uch zarbali, yuqori sifatli kombinatsiya. O‘ng qanotda Christos Tzolis Milan van Ewijkdan to‘pni blok-tak bilan qaytarib oldi va ichkariga uzatdi. Riccardo Calafiori jarima maydoni oldida to‘pni qabul qilib, pastdan, keskin, tor yoy bo‘ylab Kai Havertzga yo‘lladi. Havertz esa bir zarbada, chap oyog‘i bilan, shu qadar xotirjam yakunladiki, go‘yo oyoqlarida futbol butsi emas, yumshoq teridan tikilgan uy tuflilari bor edi.

Coventry shu paytdan boshlab o‘yindan tushib qola boshladi. Ular o‘zlaridan tezroq, silliqroq, avtomatik ishlaydigan mexanizmga qarshi qolganini his qildi.

Rice zarbasi, Ødegaard soyasi va ikkinchi gol

Ko‘p o‘tmay hisob 2:0 bo‘ldi. Bu epizodda hammasi Declan Rice oldinga dadil yugurishidan boshlandi. Uning vertikal harakati Coventry chizig‘ini sindirdi, orqa chiziqni panikaga tushirdi.

Ammo asosiy rol yana Ødegaardga tegishli edi. U o‘sha o‘ziga xos, mayda, lekin hal qiluvchi pasni berdi – bo‘shliq ochildi, to‘p kenglikka yoyildi, kesib o‘tuvchi uzatma esa himoyani tilka-pora qildi. Bu Ødegaardning eng yaxshi fazilati: “gol pasidan oldingi pas”. Mexanizmni yog‘laydigan, hammasini yengil aylantirib yuboradigan, ko‘zga ko‘rinmaydigan, lekin hamma narsani o‘zgartiradigan teginish.

Coventry futbolchilari uchun bu tezlik va aniqlik darajasi – ko‘pchiligi kariyerasida kamdan-kam uchratadigan sinov. Bu yerda xatoni kechirishmaydi, yarim soniya ikkilansang – o‘yin allaqachon sendan o‘tib ketgan bo‘ladi.

Ødegaard va Saka: eski duet qaytmoqda

Ikkinchi bo‘lim boshida uchinchi gol keldi. 48-daqiqa. Tablo uchun oddiy, Ødegaard uchun esa ramziy lahza.

Norvegiyalik hujum chizig‘i ortidan harakatni o‘zi boshladi. O‘rtadan iplarni tortgandek, hujumni boshqarib bordi. Orqaga chekinib, yana bo‘sh zonaga chiqdi, Ben Whitega kechiktirilgan, nozik pas berdi. Kombinatsiya davom etdi, himoya chalg‘idi.

Yakun esa g‘alati, hatto biroz kulgili bo‘ldi. Ødegaardning zarba usuli ba’zan noodatiy – to‘pga yonlama yaqinlashadi, oyog‘i g‘alati burchakda tegadi, xuddi “itarsimon” zarba. Bu safar ham jarima maydoni ichida to‘pni toza urolmadi, lekin baribir kutilmagan tarzda Carl Rushworth chap tomoniga suzib o‘tdi. Darvozabon qo‘l cho‘zdi, lekin devordagi soyaga chang solayotgan mushukdek havoda qoldi.

Ødegaard aylana boshlaganda kulib yubordi. Lekin ichki yengillik sezilib turardi. Bu uning Emiratesdagi o‘tgan yil dekabrdan beri birinchi goli. Uzoq tanaffusdan keyingi, bo‘g‘izdan o‘tgan toshdek gol.

Bu gol atrofida yana bir muhim narsa ko‘rindi: Bukayo Saka bilan aloqaning qaytishi. Tanaffus oldidan ular o‘ng qanotda bir necha soniya ichida to‘pni o‘zaro olti-yetti marta almashishdi, oxirida Rice uchun zarba vaziyati yaratishdi – to‘p ozgina nishondan chetga chiqdi. Bu epizod o‘ziga xos deja-vu: o‘tgan mavsumning eng yorqin paytlaridagi “Arsenal”. Saka va Ødegaard o‘rtasida top jamoalarda kam uchraydigan narsa bor – nafaqat avtomatizm, balki o‘yindan rohatlanish, bir-birini his qilishdan zavq.

Chempionlikni saqlash yo‘lida yangi ritm

“Arsenal” bu kechada raqibini ezib tashlash uchun maksimal tezlikka chiqishga majbur bo‘lmadi. Shunga qaramay, 3:0, to‘liq nazorat, deyarli xatosiz kecha. Bu aynan chempionlikni himoya qilmoqchi bo‘lgan jamoa ko‘rinishi: zo‘riqmay yutish, keraksiz dramatikasiz yutish.

Savol endi boshqacha: bu ritmni sakkiz oy davomida ushlab turish mumkinmi? Va eng muhimi – Ødegaard shu darajada qoladimi?

Agar javob “ha” bo‘lsa, raqiblar uchun bu faqat birinchi ogohlantirish bo‘lib qoladi.