Old Trafforddagi yangi sahna: Carrick, Amorim va Rashfordning qaytishi

Bir yil avval bu uchlik turli yo‘llarda edi. Marcus Rashford — Barcelona libosida, Michael Carrick — Middlesbrough bilan xayrlashgan, Ruben Amorim esa Old Traffordda ilk to‘liq mavsumiga hozirlik ko‘rayotgan murabbiy. Oradan o‘n ikki oy o‘tdi. Endi uchalasi ham bir arenada, lekin butunlay boshqa rollarda uchrashadi.

Rashford — yana “Manchester United” futbolchisi. “Prodigal son” qaytdi, lekin bu safar yangi boshliq ham tanish yuz. Carrick — endi United bosh murabbiyi, o‘sha paytlarda uning jamoadoshi va sardori bo‘lgan hujumchini yana bag‘riga ochiq qo‘llar bilan kutib olmoqda. Go‘yoki o‘n yil avval boshlangan hikoya yana davom etishi mumkin.

Ikkinchi tomonda esa Amorim. U Old Trafforddagi ishini atigi besh oyda yakunladi, yozda “AC Milan”ni qabul qildi va endi aynan sobiq ish beruvchisiga qarshi o‘yin orqali g‘alabasiz o‘tgan tayyorgarlik davriga nuqta qo‘ymoqchi. Bir yil ichida ikki murabbiyning yo‘li qanchalik turlicha burilganini bu uchrashuv juda aniq ko‘rsatadi.

Shu fon ustiga Rashfordning qaytishi alohida dramatik qatlam qo‘shadi. Chunki aynan Amorim uni omma oldida bir necha bor tanqid qilib, intizom va munosabatini shubha ostiga qo‘ygach, yo‘lini to‘sib qo‘ygandi. Endi esa “United”ning “AC Milan”ga qarshi shanba kungi o‘rtoqlik uchrashuvi oddiy pre-season o‘yini emas, balki uzoq davom etayotgan serialning navbatdagi seriyasi bo‘lib tuyuladi.

Bu yakuniy tayyorgarlik o‘yini ikkala klub uchun ham bir yil ichida nimalar o‘zgarganini ko‘rish, ayniqsa Amorim iste’fosidan keyin Carrick nimalarni boshqacha qilganini tahlil qilish uchun mukammal sahna bo‘lib turibdi.

Qattiq qolipdan voz kechgan United

Amorimning Old Trafforddagi davri ustida qolgan eng katta dog‘ — moslashishni istamagani. U klubga kelgan zahoti o‘zi yaxshi bilgan va sevgan 3-4-3 sxemasini o‘rnatdi va undan voz kechishni xayoliga ham keltirmadi.

Bir matbuot anjumanida u hatto shunday degandi: bu tizimni o‘zgartirishga “Papa ham ko‘ndira olmaydi”. Bu gap kulgi keltirgandek tuyulgandi, lekin oxir-oqibat uning o‘zini yemirgan jumlaga aylandi. Afrika Millatlar Kubogi davrida tarkib qisqarganida ham Amorim o‘sha sxemadan voz kechmadi, natijada jamoa natijalarini ushlab qola olmadi.

Oxirgi haftalarda biroz moslashish alomatlari ko‘rindi, lekin u baribir o‘z qolipiga qaytdi. Aynan shu qat’iylik klub rahbariyati bilan keskinlik manbai bo‘lgani aytiladi. Tribunalarda ham norozi kayfiyat kuchaydi: uch himoyachi bilan o‘yin, gollarga boy bo‘lgan davrlarga qaramay, “United” muxlislari tasavvuridagi futbolga mutlaqo to‘g‘ri kelmasdi.

Bugun uning “Milan”dagi ilk haftalarini ham xuddi shu muammo ta’qib etayotgani haqida xabarlar bor. Bazida futbolchilar tizimga moslashish uchun o‘z tabiiy pozitsiyalaridan voz kechishga majbur bo‘layotgani aytilmoqda. Bu esa kiyinish xonasida savollar tug‘diradi.

Carrick sahnaga chiqqan zahoti boshqa yo‘lni tanladi. Dastlabki o‘yinidayoq — Manchester derbisida — u “Old Trafford”ni yana o‘ziga xos “Manchester United” futboliga qaytardi. U “otlarni jilovdan bo‘shatdi”: jamoa har bir hujumda “Manchester City”ni titratdi, 2:0 hisobiga qaramay, mehmonlar yanada yirik mag‘lubiyatdan zo‘rg‘a qutulib ketdi.

Shu ruh butun tayyorgarlik davriga cho‘zildi. To‘p iloji boricha tez oldinga yetkazilmoqda, riskdan qo‘rqilmayapti. Yozgi transferlardan biri Andrey Santos chiziqlarni yorib o‘tuvchi uzatmalar bilan o‘yinni vertikal qiladi, Bryan Mbeumo esa markazda o‘ynab, doim orqaga yugurib, himoyalarni sarosimaga solmoqda.

Bruno Fernandes esa bu o‘zgarishlarning eng katta yutuvchisiga aylandi. U nihoyat o‘zining sevimli “10-raqam” zonasiga qaytdi va ijodiy portlashni boshladi, natijada yangi Premier League assist rekordini o‘rnatdi. Endi “United”ning uslubi haqida savollar deyarli qolmadi. Jamoa yana oldinga ishonch bilan yuguradigan, raqibni bosim ostiga oladigan, muxlislarni o‘rindan turg‘izadigan jamoaga aylandi.

Kayfiyat o‘zgardi: bu jamoa yana ishonadi

Old Trafforddagi kayfiyatni birinchi navbatda murabbiy belgilaydi. Amorimning sahnaga yarasha, “box-office” chiqishlari ko‘ngilochar bo‘lgandir, lekin klub atrofida qora bulutlar yaratdi. U bo‘ronlar, azob-uqubatlar haqida gapirdi, jamoasini ba’zan klub tarixidagi eng yomon tarkiblardan biri sifatida tilga oldi. Bunday so‘zlar kiyinish xonasini ham, tribunani ham ilhomlantirmaydi.

Qiziq jihati shundaki, Amorim iste’foga ketgan paytda “United” baribir kuchli to‘rtlik uchun kurashda edi. Lekin uning tana tili va intervyularidan buni seza olmaysiz. Go‘yo klub qulash arafasida turgandek. Carrick esa o‘sha chiziqni bosib o‘tdi — jamoani Champions League yo‘llanmasiga olib chiqdi, aynan o‘sha turnirga Amorim o‘z jamoasini “hali tayyor emas” deb hisoblagandi.

Yangi mavsum arafasida kayfiyat butunlay boshqa. Leny Yoro ham, Mbeumo ham ochiqchasiga chempionlik haqida gapirmoqda. Eng muhimi, Carrick bu orzularni sovutmayapti. Aksincha, ularni quchoqlab olmoqda. U o‘z jamoasida nimadir alohida narsa borligiga ishonyapti — atigi bir yil avval klubni tushish zonasi atrofida aylantirgan boshqaruvdan keyin bu tubdan burilish.

“United” endi o‘zini yana yuqoriga qarab yurayotgan, o‘ziga ishongan jamoa sifatida his qilmoqda. Bu esa Old Traffordda ko‘p yillardan beri yetishmayotgan tuyg‘u edi.

Kechirim eshigi: Amorim yopgan yo‘lni Carrick ochdi

Amorim davrida Old Traffordda shunday kayfiyat bor edi: bir marta chiziqdan o‘tsangiz yoki murabbiy bilan aloqangiz buzilsa, qaytish yo‘q. Intizomiy nuqtai nazardan bu maqtovga loyiq siyosatdek ko‘rinar, ayniqsa jamoa xarakteri yillar davomida tanqid ostida bo‘lganidan keyin.

Ammo bu yondashuvning qurbonlari ham bo‘ldi. Alejandro Garnacho buni birinchi bo‘lib his qildi. Kobbie Mainoo ham xuddi shunday yo‘lga tushayotgandek edi. Rashford esa ikki marta ijaraga ketdi, klubdagi mavqei amalda yo‘qolgan edi.

Amorim o‘zini Garnacho masalasida haq deb his qilsa kerak. Chunki argentinalikning “Chelsea”dagi ijarasi kutilganidek bo‘lmadi, endi u “Aston Villa”da yana ijarada. Lekin Mainoo bo‘yicha qarorlar bugun allaqachon savol ostida. U Carrick qo‘l ostida jamoaning tayanch o‘yinchisiga aylandi. Liga o‘yinlarida yanvargacha asosiy tarkibda boshlamagan bo‘lsa-da, mavsum yakunida PFA Young Player of the Year nominatsiyasiga ko‘tarildi.

Rashford borasida esa hukm hali chiqarilgani yo‘q. Uning futbol sifati, “United”ga ta’sir o‘tkaza olish qobiliyati hech qachon shubha ostiga qo‘yilmagan. Amorimni bezovta qilgani boshqa narsa edi — uning kundalik xulqi, professional odatlari. “Aston Villa”dagi yorqin lahzalar va “Barcelona” bilan LaLiga chempionligi — hammasi yaxshi, lekin endi u klubda shakllangan yangi madaniyatga moslashishga tayyormi? Savol shu. Sentyabr oyning transfer oynasi yopilguniga qadar javob topilishi kerak bo‘lgan savol.

Shunga qaramay, bir haqiqat bor: Rashford uchun “United”dagi eshik qayta ochildi. Amorim davrida deyarli yopilgan eshik. Carrick unga ikkinchi imkoniyat berdi. Bu ish beradimi-yo‘qmi — noma’lum. Lekin Carrickning insoniy boshqaruv uslubi, futbolchiga yana bir bor o‘zini isbotlash imkonini berishga tayyorligi hozirgi “United”ni avvalgidan keskin farqlab turibdi.

Endi savol shuki: bu ikkinchi imkoniyatlar, qayta tiklangan ishonch va o‘zgargan uslub “Manchester United”ni faqat chiziqdan o‘tkazib qo‘yadimi, yoki nihoyat chempionlik poygasiga qaytaradimi? Old Trafford javobni kutmoqda.