Palmerning g‘alabali debyuti: Alonso davri boshlanadi

Londonning g‘arbiy qismida yangi bob ochildi. Chelsea uchun ham, ularning yangi bosh murabbiyi Alonso uchun ham. Premyer-ligadagi ilk o‘yinda Fulham ustidan 3:2 hisobidagi g‘alaba nafaqat uch ochko, balki bu jamoa yana tirik, yana hujumkor, degan kuchli bayonot bo‘ldi.

Bu kechaning markazida esa bitta ism yaltiradi: Cole Palmer.

32 soniya – va hammasi boshqacha

Hakam hushtagi chalinishi bilan Chelseaning hujumi uyg‘ondi. Uzoq vaqt davomida jarohatlar bilan kurashgan, o‘tgan mavsumning ko‘p qismini chetda o‘tkazgan Palmer ilk daqiqalardanoq bosh me’morga aylandi.

Atigi 32 soniya. Shuncha vaqt yetarli bo‘ldi. Palmer o‘ylangan, o‘lchangan pas bilan Joao Pedro’ni topdi va braziliyalik hujumchi Alonso davrining birinchi golini urdi. Stadion hushyor tortdi. Bu shunchaki tezkor start emas edi, bu ohangni belgilab beruvchi zarba edi.

Palmer buning bilan to‘xtab qolmadi. Ikkinchi bo‘lim boshida, 49-daqiqada u o‘zi ham sahnaga chiqdi. Alonso bergan erkinlikdan foydalanib, chiziqlar orasida adashib qolgan himoyachilarni ortda qoldirdi, xavfli hududga kirib bordi va o‘yinni hal qilgan golni urdi.

Chelsea mavsumni g‘alaba bilan boshladi. Palmer esa o‘z mavsumini bayonot bilan.

Jarohatlardan keyingi Palmer – boshqa odam

O‘tgan mavsum uning uchun chindan ham og‘ir bo‘ldi. O‘yin amaliyoti yetishmagani sababli Angliya terma jamoasining Jahon chempionati tarkibidan ham chetda qoldi. Ko‘pchilik uchun bu zarba bo‘lishi mumkin edi, lekin Palmer uchun bu og‘riqli, ammo foydali pauzaga aylandi.

U o‘yindan keyin Sky Sportsga hazil aralash javob berdi, ammo ohang jiddiy edi. O‘zini qanday tayyorlagani, yozda qanday ishlagani haqida gapirar ekan, u bir narsani aniq ko‘rsatdi: bu Palmer endi faqat talanti bilan emas, mehnati, intizomi bilan ham farq qiladi.

Tomoshabinlar uchun u doim sovuqqon, hissiz yigit bo‘lib ko‘ringan bo‘lishi mumkin. O‘zi ham tan oldi: odatda hayotdagi ko‘p narsalarga uncha ta’sirchan emas. Ammo tribuna ortidan, jarohat sabab chetda o‘tirib tomosha qilish unga boshqa ko‘z bilan qarashni o‘rgatdi. Endi u maydonga chiqishni, har daqiqani qadrlashni boshqacha his qiladi.

U yozni dam olish, qayta quvvat yig‘ish va tanasini qayta sozlashga bag‘ishladi. Profilaktika, jismoniy tayyorgarlik, kunma-kun og‘ir mehnat. Shunday poydevor qurildiki, endi u butun mavsum davomida Premyer-liga marafoniga chiday olishiga ishonadi.

Uning so‘zlari qisqa, lekin ma’noli: endi nigohi faqat oldinda. Bir o‘yindagi shou emas, butun mavsum davomida barqarorlik – Palmer aynan shuni ko‘zlayapti.

Alonso rejasi: erkinlik va mas’uliyat uyg‘unligi

Alonso uchun bu faqatgina debyut g‘alabasi emasdi. Bu uning qanday jamoa qurmoqchi ekanini ko‘rsatgan manifest edi. U Palmerni oddiy qanot yoki klassik “o‘nlik” pozitsiyasiga qamab qo‘ymadi. Uni chiziqlar orasida, raqibning og‘riqli nuqtalarida erkin harakatlanishga undadi.

Natija uzoq kutdirmadi. Palmer, Morgan Rogers va Joao Pedro uchligi o‘yinning eng yorqin manzarasiga aylandi. Ularning kombinatsiyalari, tor zonalarda top bilan muomala qilishi, bosim ostida ham to‘g‘ri qaror qabul qilishi Fulham himoyasini charchatib qo‘ydi.

Alonso o‘yindan keyin Palmer haqida gapirar ekan, uning o‘yinini “mas’uliyat va yetuklik, lekin bir vaqtning o‘zida erkinlik” bilan ta’rifladi. Bu murabbiy uchun kalit tushuncha: Palmer nafaqat ijodkor, balki jamoaning og‘irligini ko‘tara oladigan yetakchi bo‘lishi kerak.

Murabbiy ochiq aytdi: agar Chelsea yaxshi jamoa bo‘lishni istasa, unga buyuk Cole kerak. Bu shunchaki maqtov emas, talab ham.

Rogers – debyutdagi gol, lekin bosh sahnada yana Palmer

Morgan Rogers uchun ham bu kecha unutilmas bo‘ldi. U Chelsea safida Premyer-ligadagi ilk o‘yinida gol urgan ilk futbolchi bo‘ldi – bu yutuqqa klub muxlislari yaxshi eslab qolgan Christopher Nkunku’dan beri hech kim erisha olmagandi.

Shunga qaramay, Rogers intervyusining katta qismini o‘z goli haqida emas, Palmer haqida gapirishga sarfladi. U premyera oldidan mashg‘ulotlarda ham, tayyorgarlik davrida ham Palmerning ko‘zida yonayotgan olovni ko‘rganini aytdi. Jarohatlarga to‘la o‘tgan mavsumdan keyin u kimlargadir nimanidir isbotlashga emas, o‘zini o‘zi ishontirishga chiqqandek edi.

Rogersning bahosi keskin va aniq bo‘ldi: bu o‘yinda maydondagi eng yaxshi futbolchi Palmer edi, “katta farq bilan”. Va eng muhimi – u bunday o‘yinlarni odatga aylantira oladigan futbolchi.

Yangi mavsum, yangi talablar

Chelsea uchun bu faqat birinchi qadam. Uch ochko, chiroyli gollar, yangi murabbiy, qayta tug‘ilgandek ko‘ringan yulduz – hammasi mukammal start manzarasini chizadi. Lekin Premyer-liga bitta yaxshi kechani emas, oylab, oylar emas, butun mavsum davom etadigan barqarorlikni talab qiladi.

Palmer esa nihoyat tayyor ko‘rinadi. Jismonan tayyor. Ruhiy jihatdan ham. Endi savol bitta: u bugungi uchrashuvdagi shu darajani haftadan haftaga, sovuq dekabr kechalarida ham, bosim eng yuqori bo‘lganda ham ushlab tura oladimi?

Chelseaning mavsumdagi haqiqiy hikoyasi shundan boshlanadi. Va bu hikoyaning markazida, hozircha, bitta ism turibdi: Cole Palmer.