Portsmouth afsonasi Alan Knight 65 yoshida vafot etdi
Portsmouth afsonasi Alan Knight 65 yoshida vafot etdi. 2024 yilda prostata bezi saratoni tashxisi qo‘yilgan sobiq darvozabon bu kasallik bilan kurashga kirishgan, ammo uni yenga olmadi.
Fratton Park uni 22 yil davomida o‘z odamiday qabul qildi. 1978 yildan 2000 yilgacha – 801 o‘yin. Bitta ingliz klubida darvozabon uchun mutlaq rekord. Bu raqamlar oddiy statistikadan ko‘ra ko‘proq ma’noga ega: bu butun futbol hayoti, bir stadion, bir futbol shahri bilan bog‘langan taqdir.
Portsmouth muxlislari uni bir so‘z bilan atardi: “The Legend”. Boshqa ta’rif ortiqcha edi. U nafaqat maydonda, balki karyerasidan keyin ham klub uchun xizmat qildi – murabbiy bo‘ldi, elchi bo‘ldi, Fratton Park ruhi bo‘lib qoldi.
Hamma narsa juda erta boshlangan. 16 yoshli yigit 1978 yilda eski Uchinchi divizionda Rotherhamga qarshi debyut qiladi. Darvoza daxlsiz, hisobda “nol” va tribunada ilk ishonch. Shundan keyin u klubni barcha to‘rt divizionda himoya qiladi – pastdan yuqorigacha bo‘lgan yo‘lni boshidan oxirigacha bosib o‘tgan kam sonli futbolchilardan biri bo‘ldi.
Uch marta ko‘tarilish quvonchi, Uchinchi divizion chempionligi, 28 yillik tanaffusdan so‘ng oliy ligaga qaytish – 1986–87 mavsumi Portsmouth tarixida burilish bo‘lsa, Knight bu tarixning markazida turardi. U o‘sha yillarda nafaqat darvozani, balki klubning umidini ham saqlab qolgandek edi.
Uning so‘nggi o‘yini ham ramziy bo‘lib qoldi. 2000 yil 3 yanvar, 38 yosh, Norwich maydoni, Birinchi divizion, 2:1 hisobidagi mag‘lubiyat. Ammo shu uchrashuv uni klub tarixida alohida qatorda qoldirdi – to‘rt o‘n yillikda maydonga tushgan yagona “Blues” futbolchisi. Bunday davomiylikni nafaqat tan, balki ruh ham ko‘tarishi kerak.
Karyera tugagach, uning xizmatlari rasman e’tirof etildi: Knight MBE unvoniga sazovor bo‘ldi, shuningdek, Portsmouth shahri tomonidan “Freedom of the City” bilan taqdirlandi. Bu mukofotlar bir shaharning bitta darvozabonga bildirgan minnatdorchilik maktubiday edi.
Kasallik esa kutilmaganda keldi. Prostata bezi saratoni tashxisi haqida gapirarkan, u bu jarayonni yashirmadi, aksincha, boshqalarga ogohlantirish bo‘lishini xohladi. U bu xabar “katta zarba” bo‘lganini aytgan, ammo alomatlarni sezgan har bir erkak shifokorga murojaat qilishdan cho‘chimasligi kerakligini ta’kidladi.
U Portsmouthdagi yurish futboli (walking football) bilan shug‘ullanuvchi erkaklar guruhiga qo‘shildi. Bu maydonlarda natija emas, suhbat, tushunish va bir-birini qo‘llab-quvvatlash muhimroq edi. Knight bu mashg‘ulotlar o‘zi va jamoadoshlari uchun tashxisni qabul qilish, u bilan yashashni o‘rganishda katta yordam berganini aytgan.
Uning so‘zlari ortida katta og‘irlik bor edi: saraton so‘zi tilga olingan zahoti hamma narsa o‘zgaradi. Shunday pallada u tayanadigan asosiy kuchni aniq ko‘rsatdi – avvalo oila, so‘ngra do‘stlar, sobiq jamoadoshlari. Ular yoningda bo‘lsa, tushkunlikka cho‘kish o‘rniga ichingda yana bir bor kurashish istagi uyg‘onadi.
Fratton Park bugun o‘z afsonasini yo‘qotdi. Lekin har bir saqlab qolingan to‘p, har bir qarsak, har bir eski tribunadagi xotira bitta savolni o‘rtaga tashlaydi: bitta klubga bunchalik sodiq qoladigan keyingi darvozabon qachon paydo bo‘ladi?
