San-Sirodagi ingliz inqilobi: Stones, Spence va Jones
`Inter` yozgi transfer oynasida tarixini qayta yozdi. John Stones, Djed Spence va Curtis Jones kelishi bilan klub bir mavsumda o‘zining avvalgi 118 yillik tarixidagidek ko‘p ingliz futbolchisini ro‘yxatga oldi. Uch xil xarakter, uch xil yo‘l, lekin bitta manzil – San Siro.
John Stones: qulay hududdan chiqish
John Stones may oyida 32 yoshni qarshi oldi, bir oy o‘tib esa `Manchester City` bilan shartnomasi tugadi. Butun professional faoliyati Angliyada, o‘n yili Pep Guardiola davridagi superklubda o‘tgan himoyachi uchun bu qaror oddiy geografik o‘zgarish emas, butun hayot ritmini almashtirish edi.
U buni yashirmadi ham.
Bu transferni u “har doim xohlagan qadam” sifatida tasvirladi, oilasi bilan maslahatlashgan, hamma bir fikrga kelgan: bu imkoniyatni qo‘ldan boy bermaslik kerak. Yangi chempionat, yangi futbol madaniyati, yangi talablarga moslashish – tajribali markaziy himoyachi aynan shuni istayapti.
Uning tanlovi tushunarli. `Serie A` bugun dunyo futbolining markazi bo‘lmasligi mumkin, lekin himoyachilar uchun u hanuz sinov maydoni sifatida ko‘riladi. Bu yerda xatoni kechirishmaydi, diqqat bo‘shashsa – jazosi darhol.
`AC Milan` va Angliya terma jamoasi himoyachisi Fikayo Tomori bu farqni aniq tasvirlab bergan: Angliyada “intensivlik” yugurish, bosim va tezlik bilan o‘lchanadi, Italiyada esa bu – 90 daqiqa davomida aql, diqqat va pozitsion o‘yin kurashi. Jamoalar bitta xato kutadi, bitta noto‘g‘ri qaror – va zarba beradi. Stones endi aynan shunday muhitga kirib kelmoqda.
Djed Spence: Italiyaga qaytgan yigit
Djed Spence uchun esa Italiya allaqachon tanish. U 2023-24 yilgi mavsumning ikkinchi yarmida `Genoa` safida ijarada to‘p surdi va o‘sha olti oy unga juda ko‘p narsa berdi. O‘zi aytganidek, chet elda o‘ynash uni “erkak qilib qo‘ydi”.
Yosh, ko‘p pozitsiyada harakat qila oladigan qanot himoyachisi uchun bu qaytish – tabiiy qadam. U bu tajribani yo‘qotish emas, aksincha, o‘sish imkoniyati sifatida ko‘radi. Qolaversa, uning fikricha, Italiyaga ketish Angliya terma jamoasidagi istiqbolini to‘sib qo‘ymaydi.
Tomorining `Serie A`da o‘ynagani uchun ba’zan e’tibordan chetda qolgan pallalari bo‘ldi. Yevrokuboklardagi natijalar ham oxirgi yillarda ko‘p narsani aytib turibdi: Italiya klublari barqaror ustunlikka ega emas. Lekin `Inter` bu manzarada istisno bo‘lib turibdi.
2023–2025 yillar oralig‘ida ular uch mavsumda ikki marta `Champions League` finaliga chiqdi. O‘tgan mavsumda `Bodo-Glimt`ga qarshi kutilmagan pley-off mag‘lubiyati ham umumiy taassurotni butunlay buzib yubormadi.
Curtis Jones: San Sirodagi bir kecha hammasini o‘zgartirdi
Curtis Jones uchun `Inter` bilan tanishuv birinchi navbatda raqib sifatida bo‘lgan. U `Liverpool` safida `Champions League`da ular bilan to‘qnash kelganida, maydondagi jamoani emas, tribunadagi energiyani his qildi.
Uning tasvirlashicha, bu – to‘pni sevadigan, hujum qilishdan cho‘chimaydigan, gollar, golli uzatmalar va imkoniyatlar yaratishga odatlangan jamoa. Eng muhimi, ichkarida birlashgan, tashqarida esa o‘zini “12-futbolchi”dek tutadigan muxlislar armiyasi bor.
Jonesni aynan shu atmosfera tortib oldi. San Siro gazonida raqib sifatida yurganida, u tribunadagi qo‘shiqni, bir daqiqa ham to‘xtamaydigan qo‘llab-quvvatlashni eshitdi. Klub tarixi, sovrinlari, bu libosni kiygan buyuk futbolchilar – bularning hammasi albatta muhim. Lekin uning qarorida hal qiluvchi omil – muxlislarning ehtirosi bo‘ldi.
Endi u o‘sha maydonga boshqa tunnel orqali chiqadi.
Milano, Rim, Neapol: yangi ingliz maktabi
San Sirodagi atmosfera haqida Tomorining o‘zi ham ko‘p gapirgan. U `Milan` safida o‘ynarkan, muxlislarning 90 daqiqa emas, undan oldin ham, keyin ham tinmay qo‘llab-quvvatlashini alohida ta’kidlagan. Hatto do‘stlari ham bunga ishmagan, stadionga kelib, o‘z ko‘zi bilan ko‘rmaguncha.
Tomori o‘z taassurotlarini nafaqat intervyularda aytgan, balki sobiq jamoadoshlari bilan ham bo‘lishgan. `Ruben Loftus-Cheek` `Milan`ga o‘tishidan avval undan maslahat olgan. `Tammy Abraham` `Roma` taklifini o‘ylab ko‘rayotganida ham Tomoriga murojaat qilgan, u esa bir jumlada xulosa qilgan: bu – juda yaxshi liga.
Ha, to‘qsoninchi yillar va ikki minginchi yillarning boshidagi kabi barcha yulduzlar Italiyaga oqib kelayotgan davr ortda qoldi. Lekin `Serie A`ning qadri ko‘p hollarda past baholanadi. Ayniqsa, o‘yinchilarga taktik jihatdan o‘sish, o‘z o‘yinini qayta kashf etish imkonini beradigan liga sifatida.
Curtis Jones uchun ham bu – aynan shunday imkoniyat. U bir klub tizimida ulg‘aygan, butun faoliyatini Angliyada o‘tkazgan futbolchi sifatida `Serie A`ni qayta start sifatida ko‘rishi mumkin. Xuddi ikki yil avval `Napoli`ga yo‘l olgan Scott McTominay kabi.
McTominay namunasi: Neapolda qayta tug‘ilish
`Napoli`dagi McTominay hikoyasi hozir butun Yevropa bo‘ylab misol sifatida tilga olinadi. `Manchester United`dagi ko‘p yillik kurashlardan so‘ng u Italiyaga kelib, o‘zining tabiiy pozitsiyasida muntazam o‘ynash imkoniga ega bo‘ldi va qisqa vaqt ichida skudetto sohibiga aylandi.
Neapolda u nafaqat gollari, balki shaharga to‘liq singib ketgani bilan ham sevimliga aylandi. Mahalliy til, tarix, me’morchilik, madaniyat, oshxona – hammasini o‘rganishga urindi. Hatto pomidorlarga bo‘lgan muhabbati ham alohida tilga olinadigan darajaga yetdi. Mahalliylar uni hazilomuz laqab bilan atay boshladi, lekin bu laqab ortida hurmat, minnatdorchilik va mehr bor.
Uning o‘zi ham tan olgan: chet elga ketish katta qaror, `Serie A`ga moslashish oson emas, lekin Italiya uni quchoq ochib kutib olgan.
Curtis Jonesdan xuddi shunday portlashni kutish adolatdan bo‘lmas, lekin sharoit unga yordam beradi. U ligadagi eng kuchli jamoaga kelmoqda, tizim ishlaydi, atrofida sifatli futbolchilar bor, ustiga ustak, yonida yana ikki ingliz bor – Stones va Spence.
Endi Italiya britlar uchun qanchalik “chet el”?
Bir paytlar Italiya ingliz futbolchilari uchun haqiqiy lotereya edi: til, madaniyat, taktik talablar – hammasi keskin farq qilardi. Ba’zilar chidab berolmas, ba’zilar esa o‘zini topardi. Bugun esa manzara o‘zgarib bormoqda.
`Inter`ning bir yozda uch ingliz futbolchisini olib kelishi – tasodif emas, balki tendensiya alomati. `Milan`, `Roma`, `Napoli` misollari ham shuni ko‘rsatmoqda: britan futbolchilari Italiyaga endi faqat “qochish” yoki “oxirgi imkoniyat” sifatida emas, balki karerasini qayta yuklash, o‘z o‘yinini yanada murakkabroq, aqlliroq qilish yo‘li sifatida qarayapti.
Stones – tajriba va sinov izlayotgan himoyachi. Spence – o‘sish va barqarorlik izlayotgan qanot. Jones – to‘pni sevuvchi, ijodkor yarim himoyachi, o‘z o‘rnini qayta belgilashni istayapti.
Savol endi bitta: bu uchlik Italiyadagi navbatdagi ingliz tajribasi sifatida tarix sahifasida qoladimi yoki `Inter`dagi bu yoz, oradan yillar o‘tib, “hammasi aynan o‘sha transfer oynasidan boshlangan edi” degan gap bilan eslanadimi?
