Shanelle Dyer: Aralash jang san'atida muvaffaqiyat hikoyasi
G‘arbiy Londonning tor hovlilarida, pichoqlar ko‘chadagi tilga aylangan bir paytda, ota-onasi Shanelle Dyer’ni maydonga, zalga, sport zallariga majburlab bo‘lsa ham olib borardi. Ular yaxshi bilar edi: sport – nafaqat mashg‘ulot, balki omon qolish yo‘li.
Bugun esa o‘sha majburlashlar Las Vegas chiroqlari ostida o‘z samarasini bermoqda.
Pichoqlar soyasidan oktagonga
Dyer bolaligida hamma narsani sinab ko‘rdi: balet, gimnastika, futbol. Hech biri yuragini to‘liq tortmadi. Oxir-oqibat u o‘z uyini topdi – aralash jang san’atida.
U o‘sgan g‘arbiy London dahasi pichoqli jinoyatlar bilan nom chiqargan. Maktabga borganda sinfdoshining pichoqlab ketilgani haqida eshitish – u uchun odatiy holga aylanib qolgandi. Ayrimlari omon qolmadi ham. Shunda u bir narsani anglab yetdi: xuddi shu ko‘chalar, shu binolar, shu bolalar. Faqat yo‘l boshqacha tanlangan.
Dyer bugun 25 yoshda. U o‘sha paytni eslab, bu yo‘lni ota-onasi tanlab berganini tan oladi. Ular uni sportga itarib, xavfli ko‘chadan uzoqlashtirdi. U esa bu yo‘lni oxirigacha bosib o‘tishga qaror qildi.
Jahon sahnasiga keskin kirib kelgan zarba
Mart oyida Londonlik jangchi nihoyat o‘zini dunyoga tanishtirdi. UFC’dagi debyutida u Ravena Oliveira’ni ikkinchi raundda shafqatsiz nokautga uchratdi. Bu oddiy g‘alaba emas edi – bu sahnaga “men keldim” degan zarbali bayonot edi.
Uning deyarli o‘n yillik sport yo‘li aynan shu lahzaga olib kelgan. Muay Thai’dan boshlangan karera MMA’da o‘z cho‘qqisini topdi: sakkizta professional jang, yettitasida g‘alaba, beshtasida – nokaut. Statistikalar sovuqqon, ammo oktagondagi zarbalar buni juda jonli tasdiqlab turibdi.
Endi navbat Las Vegasdagi navbatdagi sinovga. Shanelle Dyer “strawweight” vazn toifasida amerikalik Elise Reed’ga qarshi oktagonga ko‘tariladi. Uning laqabi – “The Nightmare”. Bu nomni u shunchaki qo‘rqinchli eshitilgani uchun tanlamagan.
Jay xotirasi va “The Nightmare”
2020 yil. Dyer uchun nafaqat sport, balki hayotiy burilish nuqtasi. Uning do‘sti va MMA bo‘yicha murabbiysi Jahreau Shepherd o‘zining 30 yoshini nishonlayotgan tug‘ilgan kuni kechasida, o‘z ukasi tomonidan pichoqlab o‘ldiriladi.
Shanelle o‘sha kechada ziyofatda bo‘lgan. Ammo fojia sodir bo‘lishidan bir soat oldin ketib qolgan. Ortidan esa bo‘shliq, alam va qaror qoldi.
Shepherd ringda “The Nightmare” nomi bilan tanilgan edi. Dyer esa bugun o‘sha laqabni o‘ziga olib, uni UFC sahnasida yana tiriltiryapti. Har safar oktagonga yo‘l olar ekan, uning ismi bilan kiradi. Har bir jangida usta, do‘st, yo‘qotilgan orzuni o‘zi bilan birga olib chiqadi.
Ular bir paytlar bir xil orzu bilan yashagan: UFC jangchisi bo‘lish, chempionlik kamariga yurish, katta arenalarga qo‘shiq ostida chiqish. Shepherd bu yo‘lni oxirigacha ko‘ra olmadi. Dyer esa o‘zini shunday majbur qiladi: men yuraman – ikkalamiz uchun.
Har tong mashg‘ulotga turishga qiynalganda, u ichida Jayning ovozini eshitadi: “Tur, sen yashayapsan, qilishing kerak.” Shuning uchun ham u oktagonga chiqqanda yolg‘iz emas.
Bir kechada kelgan pul va butun umrga yetadigan ma’no
UFC’dagi ilk jangi Dyer uchun faqat sportiy muvaffaqiyat bo‘lib qolmadi. U “Performance of the Night” bonusini qo‘lga kiritdi – 100 000 dollar. U o‘sgan mahallada bunday pul haqida faqat seriallarda yoki boshqalarning hikoyasida eshitishardi. Bir kechada bunday miqdor – u uchun butun hayotni ag‘darib tashlaydigan hodisa.
U pulni faqat o‘ziga sarflashni o‘ylamadi. Avvalambor ota-onasiga qaytardi – ularni sport zallariga olib borib, toliqib qaytgan kichik qizaloqni hech qachon yolg‘iz qo‘ymagan, xavfli ko‘chadan olib chiqqan insonlarga.
Endi u jangdan so‘ng oilasini Parijga olib ketmoqchi. Bu ularning birinchi katta oilaviy safariga aylanadi. Dyer uchun bu sayohat – shunchaki dam olish emas, balki “mana, dunyo bundan kattaroq, biz ham bunga loyiqmiz” degan isbot.
Pichoqlar statistikasi va haqiqiy chiqish yo‘li
Angliya va Uels politsiyasi ma’lumotlariga ko‘ra, o‘tgan yili pichoq va o‘tkir buyumlar bilan bog‘liq qotilliklar 21 foizga kamaygan. Shunga qaramay, bunday jinoyatlarning qariyb uchdan bir qismi hanuz Buyuk London hududiga to‘g‘ri keladi. Metropolitan Police hududida pichoqli jinoyatlar 17 foizga tushgan bo‘lsa-da, bu raqamlar ko‘chalardagi xavfni yo‘q qilmadi.
Shunday fon ichida Dyer’ning UFC’gacha yetib kelishi oddiy sport hikoyasidan kattaroq ma’no kasb etadi. U o‘z dahasidagi bolalarga ko‘rsatmoqda: to‘da, zo‘ravonlik, qurol – yagona yo‘l emas. Asl masala – o‘z “nish”ingni topish.
Bugun u o‘sgan uylar orasida yurganda, eski qo‘shnilari unga boshqacha qaraydi. “Sen haqiqatan ham UFC’dasanmi? Rostdan ham bu yerdan chiqib ketdingmi?” – degan hayrat aralash ishonchsizlikni tez-tez eshitadi.
Endi ular ham orzu qila boshlashdi. Hammasi sportga kirib ketgani yo‘q – kimdir musiqa, kimdir biznes, kimdir boshqa yo‘nalishni tanlamoqda. Muhimi, ular bitta narsani ko‘rib turibdi: agar Shanelle shu ko‘chalardan chiqib, dunyo sahnasiga chiqa olsa, demak, bu imkonsiz emas.
Uning o‘zi esa bitta oddiy, ammo og‘ir gapni takrorlaydi: atrofingni to‘g‘ri odamlar bilan to‘ldir, yaxshi ibrat top, o‘zingni o‘zingga mos joyga qo‘y. Sevadigan ishingni topsang, yuragingni to‘liq shu yo‘lga qo‘y.
Nima bo‘lishi mumkin? Eng yomoni – urunib ko‘rib, yiqilishing. Eng yaxshisi esa – Las Vegas chiroqlari ostida, sening ismingni Bruce Buffer baland ovozda o‘qib eshittirayotgan lahza.
Shanelle Dyer uchun esa endi savol boshqa: u bu yo‘lni qayergacha yetkazadi – chempionlik kamarigacha yoki bundan ham olisroqqami?
